time to learn caring

Amma, I am going to the Mall along with my wife and daughter." 

"OK Son.  You go ahead.  Already my legs are paining. I am not interested in coming to the Mall. You go ahead." 

"Grandma, you should also come" insisted the grand daughter... 

"Grandma cannot climb all those steps in the Mall.  

She does not know how to use the escalator.  

As there are no temples there, *Grandma would not be interested. She is interested only in going to temples"* said the daughter in law. 

Though Grandma agreed with this statement, Grand daughter was adamant.  

She refused to go to the Mall if Grandma was not accompanying them.  

Though Grandma repeated that she was not interested, she had to comply with her dear ten year old granddaughter's will.  

She agreed to accompany them. 

The granddaughter was very happy.  

Before her parents could get ready, the oldest and the youngest were ready.  

The youngster took her grandma to the front room.  

She drew two parallel lines, a foot apart.  She told her grandmother that it was a game and the old lady had to pretend that she was a Crane (Bird).

She had to keep one leg within the lines and raise the other leg by three inches.  

"What is this my dear?"  asked Grandma..."

"This is the Crane game Grandma.  I will show you how to play."                              Both of them played a few times and before the father could bring out the Car....Grandma became adept in the game. 

They reached the Mall and when they reached the escalator, the father and mother were wondering how the elderly lady would manage that.   

The granddaughter took her grandma near the escalator and asked her to play the Crane game.  Grandma raised her right foot and kept it one of the moving steps and raised her left leg by three inches and could easily reach the next moving step. 

This way she used the escalator easily to reach the higher level, much to the amazement of her son and daughter-in-law.  Then grandma and her grand daughter moved up and down several times on the escalator and had fun.  

They then went to the theatre to see a movie.  

As it was cold inside, granddaughter took out a shawl from her bag and covered the old lady, with a smile.  

She came prepared for this!  

After the movie, they went to the restaurant.  When the son asked his mother for the dish to be ordered, his daughter took away the menu and thrust it in the hands of Grandma.     

"You know how to read; go through the menu and order whatever you want".  Grandma decided about the dishes to be eaten. 

After the meal, Grandma and the grand daughter played some video games.  Before leaving for home, Grandma went to the toilet.  Using that occasion, the father asked his daughter how she knew so much about his mother which as a son, he was not aware. 

"Dad...., when a young child is taken out of the home, how many  preparations are made - milk bottles, diapers, wipes etc.!?....  Your  mother must have also done all these things for you.  Why not  show the same consideration for your mother? Why did you presume that she would be interested only in temples?   They also have normal desires,  enjoying with family, go out, have fun!  Since they may not openly express it, we have to compel them to enjoy these things" 

The father was speechless.  However he was happy that he had learnt a lesson from his ten year old daughter... 

*Reflection* 

A lot goes into making you who you are. We *assume* a lot of things about elderly parents which are not really true. 

It is called *generation gap* 

But it is a matter of *perspective* and *empathy* . 

Life is about giving back.

Do it graciously! 👍🙏

oxymoron

Eat whatever you want, because:

1. The inventor of the treadmill died at the age of 54

2. The inventor of gymnastics dies at the age of 57

3. World Bodybuilding Champion Dies At 41

4. World's best footballer Maradona dies at the age of 60

But but

5. KFC founder died at the age of 94

6. Nutella brand founder dies at age 88

7. Cigarette maker Winston dies at the age of 102

8. The discoverer of opium died in an earthquake at the age of 116

9. The founder of Hennessy's world-famous brandy brand dies at the age of 98

10. Eat more spices too because the gentleman with MDH spices lived for 97 years.

Then how did these doctors come to the conclusion that exercise prolongs life?

The rabbit always jumps up and down but he only survives 2 years and the turtle that doesn't exercise at all survives 400 yrs.

So, relax a little, be calm, be cool, eat, drink and enjoy your life to the fullest. 

Issued in public interest 🙏🏻😜😉🤣🤣😀🙏🏻

know about your culture

தெரிந்து கொள்வோம்: வட்டார வழக்குச் சொற்கள்!!!

செட்டிநாட்டுப் பகுதிகளில் பேச்சு வழக்கில் பயன்படுத்தும் சில கலை சொற்கள்

சத்த :~

சற்று என்பது மருவி சத்த என்றானது .

பைய :~

 பொறுமை, மெதுவாக.

எங்குட்டு :~

எந்தப் பக்கம்.

எம்புட்டு :~

எவ்வளவு.

இம்புட்டோண்டு :~

சிறிதாக.

எம்புட்டு :~

என்னுடையது.

மகிர உள்ளது :~

நிரம்ப உள்ளது .

வெள்ளந :~

இருட்டு அகன்று 'வெள்ளி்' முளைக்கையிலே அதாவது வானில் வெள்ளி காலையில் குறிப்பிட்ட நேரமே தோன்றும் அது தோன்றும் பொழுது என்பது பொருள்

குறிச்சி :~

சாய்வு நாற்காலி.

கொட்டகை :~

மங்கல நிகழ்வுகளில் கொட்டகை என்றும் அதையே துயர துக்க நிகழ்வுகளில் பந்தல் என்றும் சொல்லும் வழக்கம்

மாடு கட்டுமிடத்தை

தொழுவம்

கட்டுத்தரை

வட்டி :~

உணவு உண்ணும் கும்பா

(வட்டில் என்பது பண்டையத் தமிழ் வழக்கு,)

அதாவது அசலில் கை வைக்காமல் அதன் வருமானத்தில் சாப்பிடுதல்

சிலாத்தி :~

சல்லடை.

சிட்டை

குறிப்பு

சுளகு சொளகு

முறம்.

மரவை

மரத்தால் ஆன தாம்பாளம்

போகினி / லோட்டா /

குவளை தோட்டா என்பது பர்மிய சொல்

குந்தாணி

 உரல்.

திருகை

அரிசி உடைக்கப் பயன்படுத்தப் படும் ஒருவகை கல் உரல்

ஏவம் கேட்டல் :~

பரிந்து பேசுதல்.

கொண்டி :~

போக்கிரி.

(கொண்டி மகளிர் என்னும் சொல்லாட்சி பட்டினப்பாலையில் இடம் பெறுகிறது)

தாக்கல் :~

தகவல் தாக்கீது

ஒள்ளத்தி உள்ளத்தி

மிகச்சிறிய அளவு.

(எள் அத்தனை. எள்ளத்தி என்பதன் மரூஉவாக இருக்கலாம்)

தொக்கடி தொக்கு + அடி

மிகக் குறைந்த விலை.

மருக்கோளி :~

பைத்தியம்.

வறளி :~

பிடிவாதக்காரர்.

மூதலித்தல் :~

மெய்ப்பித்தல்.

பட்டியல்

விலைச்சீட்டு

பெட்டகம் :~

இரும்பால் ஆன அலமாரி.

பெட்டக சாலை

பெட்டிக்குள் வைக்கும் இடம்

கேணி :~

கிணறு.

கிண்ணி :~

சிறு தட்டு.

பலகாரம்:~

பலாரம் ( காலைப் பலகாரம் , இராத்திரிப் பலகாரம் ) - டிபன்.

துடுப்பு :~

மரத்தால் ஆன ஒருவகைக் கரண்டி.

கொட்டான் :~

பனை ஓலையில் பின்னப்பட்ட ஒருவகைக் கூடை.

சத்தகம் :~

தேங்காய் கீறுவதற்கு பயன்படுத்தப்படும்

ஒரு வகை கத்தி போன்ற கரண்டி

வக்கூடை.

மூங்கிலால் பின்னிய கூடை

சுவத்தலமாரி :~

வீடுகளில் சுவற்றோடு பதிக்க பட்டிருக்கும் அலமாரி.

சீசா :~

கண்ணாடிக் குடுவை.

ரொட்டிக்கட்டு :~

பிஸ்கட் பாக்கெட்.

தாளிக்கிற பெட்டி :~

அஞ்சரை பெட்டி / அஞ்சு அறைப் பெட்டி.

இரவைக்கு :~

இரவு

கடிசு - கடிது :~

கடினம்.

சவுக்காரம் :~

சோப்பு.

கடைக்கால் :~

அஸ்திவாரம்.

தொலைவு :~

தூரம்.

பட்டியக்கல் :~

கருங்கல்லால் ஆன தரை

தொரட்டி :~

உயர்த்தில் உள்ள மரக்கிளைகளை வளைத்து ஒடிக்கப் பயன்படும் கருவி / துரட்டி.

அம்புட்டு :~

அவ்வளவு.

பூராத்தையும் :~

அனைத்தையும்.

சீவிக்கிரபொட்டி :~

கண்ணாடி சீப்பு வைத்து கொள்ளும் பெட்டி.

ஊரணி :~

குளம்.

புரவி :~

குதிரை.

அங்கிட்டு :~

அந்தப் பக்கம்.

இங்கிட்டு :~

இந்தப் பக்கம்.

பொட்டல் :~

மைதானம்.

விளக்கு வைக்கணும் :~

விளக்கு ஏற்றனும்.

ஏத்தனும்

ஏற்றனும்

ராக்கை :~

அடுக்கம் / Rack.

படைக்கிற அறை :~

சாமி அறை.

உக்குராண அறை :~

சேமிப்பு அறை - சமையல் சாமான்கள் அறை

முகப்பு (மோப்பு ) :~

வீட்டின் முன்பகுதி.

வளவு - வளைவு :~

செவ்வகமான மத்தியப் பகுதி.

 திறந்த வெளியாகவும் இரு பக்கங்களிலும் அறைகள் கொண்டதாக அமைத்திருக்கும்.

வாரம் :~

தாழ்வாரம்.

பேழை :~

 ஓலையால் செய்த பெட்டி.

தடுக்கு :~

ஓலையில் செய்த சிறு பாய்.

அவுக :~

அவர்கள்.

இவுக :~

 இவர்கள்.

வந்தாக :~

வந்தார்கள்.

போனாக :~

போனார்கள்.

வருவாக :~

வருவார்கள்.

மேலைக்கு

பிற்பாடு

அதாவது யாராவது உதவி கேட்டு வந்தால் தரமாட்டேன் என்று சொல்லாமல் மேலைக்கு பார்போம் என்பர்

born in late 70 and before 80

1980 ம் ஆண்டிற்கு முன்பு பிறந்தவர்கள் கட்டாயம் படிக்கவேண்டியவை சிரிப்போடு கண்ணீர் வரும்!!!

1980 ம் ஆண்டிற்கு முன்னர் பிறந்தவர்களுக்கு மட்டும் இந்த அருமை புரியும்.

♥1980கலில் முன்பு நம் வாழ்க்கை எப்படி இருந்தது…

♥காலை எழுந்ததும் உடல் சூட்டுக்கு அடுப்பின் பக்கத்தில் போயி நிற்ப்போம் அம்மா விரட்டும் வரை. ...

காலையில் கரி கொட்டையில் சுத்தமாக பல் விழக்குவோம்.....

♥மாலையில் குடும்பத்துடன் அமர்ந்து டீ குடிப்பதை கூட அவரவர் முகத்தை பார்த்து ரசித்து குடித்தோம்.

♥ஆர்ப்பாட்டமே இல்லாமல் நாம் அனைவரும் தொலைவில் உள்ள பள்ளிகளுக்கு செம்மன் சாலையில் நடந்தே சென்றோம்…

♥ஆசிரியரின் மீது மரியாதையும் பயமும் இருந்ததே.. ஒரு நாளும் ஆசிரியரை தரக்குறைவாகவோ, இழிவாகவோ ஒரு மாணவனும் நினைத்ததில்லை…

♥பள்ளி முடித்து வீட்டுக்கு வந்ததுமே, பையை தூக்கி போட்டுவிட்டு தெருவில் கும்பலாக விளையாடினோம்…

♥விளையாட்டில் கூட மலாய் ஆங்கிலம் கலக்காத தமிழ் நம் அனைவர் நாவிலும் வீரியமாக தொற்றியிருந்தது…

♥மாலை 4 மணிக்கு மேல் நம் அக்கா தங்கைகளுக்கு அம்மா அழகாக சடை போட்டுவிட்டார்…

மாலையில் கள்ளுக்கடையில் கள் குடித்து விட்டு அமதியாய் கொஞசம் ஆடிக்கொண்டும் வருவார்கள் பெரியவர்கள் ....

♥உதிரியாக வாங்கிய ஒரு சாமந்தி பூவை தலையின் பக்கவாட்டில் வைத்து படம் பிடித்த பெண்கள் அதிகம்.....

♥சனிக்கிழமையன்று குறைந்தபட்சம் தீவி 2 தமிழ் படம் பக்கத்து வீட்டுக்கு சென்று ஒன்றாக அமர்ந்து பார்த்தோம்…

♥அம்மாக்களுக்கு அன்று சீரியல் என்றாலே என்னவென்று பொருள் தெரியாமல், வீட்டு வாசலில் அமர்ந்து நம் விளையாடுவதை வேடிக்கை பார்த்தனர்…

♥ஊர வைத்த அரிசியை ஆட்டுக்கல்லில் போட்டு அம்மா இட்லிக்கு மாவை அரைத்தார்…

♥அதிகபட்ச அப்பாக்களுக்கு சிகரெட் மற்றும் குடிப்பழக்கம் இல்லாமல் இருந்தது…

♥ ஞாயிற்று கிழமை ஒரு வீட்டில் ஓடும் வீடேயொ கூட்டமா அமற்ந்து பார்த்து இருக்கிறோம்…

சனி அல்லது ஞாயிற்றுக்கிழமை இரவில் திடலில் திரைப்படம் பார்த்தோம்...

♥ஞாயிறு பார்த்த படத்தை பற்றிய விவாதம் திங்களன்று பள்ளி நண்பர்களிடத்தில் தொடர்ந்துகொண்டே இருந்தது…

♥உறவினர்கள் வீட்டிற்கு வந்தால் அவர்களுக்காக வாங்கிய குளிர்பானத்தில் நமக்கும் கொஞ்சம் தருவார்கள் என காத்து கொண்டிருந்தோம்…

♥தீபாவளி கிருஸ்மஸ் , ஹரிராயா பண்டிகை காலங்களில் புதுத்துணி எடுக்க குடும்பத்துன் ஒன்றாக சேர்ந்து போனோம்… அம்மா அப்பா வாங்கி கொடுத்த துணியை மட்டுமே அணிந்து அழகு பார்த்தோம்…

♥ஒரு தெருவிற்கு இரண்டு பேர் காதலிப்பதே அபூர்வமாக இருந்தது… அன்றைய காதலர்கள் காதலில் தோற்றால் தற்கொலை செய்துகொண்டனர்…

♥பண்டிகை காலம் வந்தால் வாழ்த்து அட்டை பள்ளிக்கூடத்தில் கூட வாங்கி எழுதி நன்பர்களுக்கு 

 தெரியாமல் பேக்கில் வைத்தோம்

♥SRP பாஸ் ஆகினால் தான் SPM படிக்க முடியும் 

♥நம் அக்காவும் தங்கையும் ரெட்டை சடை போட்டு வீதிகளில் வலம் வந்தனர்…

♥பணக்கார வீட்டு இளம் பிள்ளைகள் BMX சைக்கிள் வைத்திருந்தார்கள்…

♥10ல் குறைந்தபட்ச 8 வீட்டில் உள்ள குழந்தைகளிடம் உண்டியல் பழக்கம் இருந்தது…

♥கரண்ட் இல்லாமல் மண்ணெண்ணை விளக்கில் தான் படித்தோம்.....

♥வருடத்திற்கு ஒருமுறை குடும்பத்துடன் சினிமாவுக்கு போவதே பெரிய விஷயமாக இருந்தது…

♥வீட்டில் யாருக்காவது திருமணம் நடந்தால், கிடைக்காத எதோ ஒரு அபூர்வ பொருள் கிடைத்தது போல் மிகுந்த மகிழ்ச்சிடன் காணப்பட்டோம்

♥10ல் 7 கன்னிப் பெண்களின் தார்மீக ஆடை தாவணியாக இருந்தது…

♥பள்ளி விடுமுறை காலத்தை வெளியூரில் உள்ள தாத்தா, மாமா, சித்தப்பா, பெரியப்பா வீட்டிற்கு சென்று விழா போல கொண்டாடினோம்…

♥கிணற்றில் மற்றும் ஆற்றில் குளிக்கும் துணி துவைக்கும் பழக்கம் இருந்தது…

பலருக்கு நீச்சல் தெரிந்திருந்தது…

அடிக்கடி காய்ச்சல், தலைவலி வந்தது கிடையாது .

♥ மரத்தால் ஆன மேஜையில் தான் அதிகபட்சம் உறங்கினோம்… பாயை தவிர வேறொன்றை கண்டதில்லை…

♥12 மணி நேரம் உழைத்தாலும் உடலில் வியர்வை நாற்றம் வந்தது கிடையாது…

♥இவை அனைத்தையும் விட அப்பா அம்மா சொல்படி கேட்டு அனைவரும் நடந்தோம்…

♥உலகிலுள்ள அத்துனை வசதிகளும் அருகிலேயே இருந்தால் கூட, இன்று இவற்றில் ஒன்று கூட சாத்தியமில்லை… பழைய பொக்கிஷங்கள் ஒன்று கூட கிடைக்கப் போவதில்லை… அன்றைய வாழ்நாள்தான் சொர்க்கம்…

FMB in relation to the construction of buildings

FMB விளக்கம்.

*****************

நிலத்தை வைத்திருக்கும் உரிமையாளர் ஒரு நிலத்தையோ அல்லது மனையையோ அளக்க முற்படும் பொழுது ..

பெரும்பாலும் அந்த அளவுகளில் நமக்கு பல விஷயங்கள் புரிவதில்லை

 குறிப்பாக நிலவரைபடம் FMB பற்றி தெளிவாக நமக்குத் தெரிவதில்லை 

அது நமக்கு புரியாத ஒரு புதிராகவே இருக்கிறது

 எனவே ஒரு நிலத்தை எப்படி அளக்க வேண்டும் என்பதை தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால் 

FMB எனப்படும் புல வரைபடத்தை பற்றி முதலில் நன்றாக தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்..

 சர்வே புல வரைப்படத்தில் கண்டிப்பாக தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய 7 முக்கிய செய்திகள் :

1. ஒரு FMB யில் நிலத்தின் அளவுகள், உட்பிரிவு எண்கள், விளக்கிகள் அருகில் உள்ள சர்வே எண்கள் ஆகியவை இருக்கும்.

2. ஒரு சர்வே எண்ணின் எல்லை கோடுகளுக்கு பெயர் F லைன் என்று பெயர் ( FIELD BOUNDARY LINE).

3. குறுக்கு விட்டமாக வரும் லைனுக்கு G லைன் என்று பெயர் அதாவது A யிலிருந்து D க்கு இவ்வளவு தூரம் என்று கணக்கிட்டு விடுவார்கள்.

4. மேலும் E யிலிருந்து B க்கும் விட்டமாக ஒரு லைனும் அதன் அளவும் போட்டு இருப்பர், அதுவும் G. லைன் ஆகும்.

5. இரண்டு G லைனில் ஏதாவது ஒரு கல் காணாமல் போனாலும் மற்ற G லைனை வைத்து காணாமல் போன கல் எங்கு இருக்க வேண்டும் என்று கண்டுப் பிடிப்பர்.

6. மீட்டர் கணக்கில் தான் FMB யில் அளவுகளை எழுதுவார்கள்.

7. ஒரே சர்வே எண்ணில் 15 ஏக்கருக்கு மேல் இருந்தால் 1:5000 என்றும், கொஞ்சம் குறைவாக இருப்பின் 1:2000 என்றும், மிகசிறிய நிலமாக இருந்தால் 1:1000என்றும் இருக்கும்.

நிலத்தை அளக்கும் அளவு முறைகள் 

**********************

நிலத்தை அளக்கின்ற அளவீடுகள்! ஒவ்வொரு பகுதிகளில் ஒவ்வொரு அளவீட்டு முறைகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. 

அவற்றை நிச்சயமாக புரிந்து கொள்ள வேண்டும். 

தமிழ்நாடில் 3 அளவீட்டு முறைகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றது.

1. பாரம்பரிய நாட்டு வழக்கு அளவீடுகள் : குழி, மா, வேலி, காணி, மரக்கா,

2. பிரிட்டிஸ் வழக்கு அளவீடுகள் : சதுரஅடி, சென்ட், ஏக்கர், போன்றவை

3. மெட்ரிக் வழக்கு அளவுகள் : ச.மீட்டர், ஏர்ஸ், ஹெக்டேர்ஸ்

ஆனால் எல்லா பட்டா ஆவணங்களும் மெட்ரிக் அளவுமுறைகளில் ஏர்ஸ், ஹெக்டேரில் தான் இருக்கின்றன.

நில அளவீடுகள்

*****************

1 சென்ட் – 40.47 சதுர மீட்ட‍ர்

1 ஏக்க‍ர் – 43,560 சதுர அடி

1 ஏக்க‍ர் – 40.47 ஏர்ஸ்

1 ஹெக்டேர் – 10,000 சதுர மீட்ட‍ர்

1 சென்ட் – 435.6 சதுர அடி

1 ஏர்ஸ் – 100 சதுர மீட்ட‍ர்

1 குழி – 144 சதுர அடி

1 சென்ட் – 3 குழி

3 மா – 1 ஏக்க‍ர்

3 குழி – 435.6 சதுர அடி

1 மா – 100 குழி

1 ஏக்க‍ர் – 18 கிரவுண்டு

1 கிரவுண்டு – 2,400 சதுர அடிகள்

ஏக்கர்

1 ஏக்கர் – 100 சென்ட்

1 ஏக்கர் – 0.404694 ஹெக்டேர்

1 ஏக்கர் – 40.5 ஏர்ஸ்

1 ஏக்கர் – 43560 ச.அடி

1 ஏக்கர் – 4046 ச மீ

செண்ட்

1 செண்ட் – 001 ஏக்கர்

1 செண்ட் – 0040 ஹெக்டேர்

1 செண்ட் – 0.405 ஏர்ஸ்

1 செண்ட் – 435.54 ச.அடி

1 செண்ட் – 40.46 ச மீ

ஹெக்டேர்

1 ஹெக்டேர் – 2.47 ஏக்கர்

1 ஹெக்டேர் – 247 செண்ட்

1 ஹெக்டேர் – 100 ஏர்ஸ்

1 ஹெக்டேர் – 107637.8 ச.அடி

1 ஹெக்டேர் – 10,000 ச மீ

ஏர்ஸ்

1 ஏர் – 2.47 செண்ட்

1 ஏர் – 100 ச.மீ

1 ஏர் – 1076 ச.அடி

100 குழி = ஒரு மா

20 மா = ஒரு வேலி

1 ஏக்கரின் நீளம் = 1 பர்லாங், 

40 கம்பங்கள், அல்லது 220 கெஜம்

1 ஏக்கரின் அகலம் = 1 சங்கிலி, 4 கம்பங்கள், அல்லது 22 கெஜம்

நீட்டலளவை

• 10 கோண் = 1 நுண்ணணு

• 10 நுண்ணணு = 1 அணு

• 8 அணு = 1 கதிர்த்துகள்

• 8 கதிர்த்துகள் = 1 துசும்பு

• 8 துசும்பு = 1 மயிர்நுனி

• 8 மயிர்நுனி = 1 நுண்மணல்

• 8 நுண்மணல் = 1 சிறு கடுகு

• 8 சிறு கடுகு = 1 எள்

• 8 எள் = 1 நெல்

• 8 நெல் = 1 விரல்

• 12 விரல் = 1 சாண்

• 2 சாண் = 1 முழம்

• 4 முழம் = 1 பாகம்

• 6000 பாகம் = 1 காதம் (1200 கஜம்)

 . 4 காதம் = 1 யோசனை

• வழியளவை

• 8 தோரை(நெல்) = 1 விரல்

• 12 விரல் = 1 சாண்

• 2 சாண் = 1 முழம்

• 4 முழம் = 1 பாகம் அல்லது தண்டம்

• 2000 தண்டம் = 1 குரோசம் 21/4மைல்

• 4 குரோசம் = 1 யோசனை

• 71/2 நாழிகைவழி = 1 காதம்(10மைல்)

நிலவளவை குழிக்கணக்கு வருமாறு

16 சாண் = 1 கோல்

18 கோல் = 1 குழி

100 குழி = 1 மா

240 குழி = 1 பாடகம்

கன்வெர்ஷன்

1 சதுர அங்குலம் = 6.4516 சதுர செண்டிமீட்டர்

1 சதுர அடி = 0.09290304 சதுர மீட்டர்

1 சதுர கெஜம் = 0.83612736 சதுர மீட்டர்

1 சதுர மைல் = 2.589988110336 சதுர கிலோமீட்டர்

பிற அலகுகள்1

ஏர் = 100 சதுர மீட்டர்

1 ஹெக்டேர் = 100 ஏர் = 10,000 சதுர மீட்டர் = 0.01 சதுர கிலோமீட்டர்

தற்பொழுது ஏர் அதிகமாகப் பயன்பாட்டில் இல்லை என்றாலும் ஹெக்டேர் இன்றும் நிலங்களை அளக்கும்போது பயன்படுத்தப்படுகிறது.

நிலங்களை அளக்கும்போது பொதுவாகப் பயன்படுத்தப்படும் அலகு ஏக்கர் ஆகும்.

1 ஏக்கர் = 4,840 சதுர கெஜம் = 43,560 சதுர அடி = 4046.8564224 சதுர மீட்டர்

1 சதுர மைல் = 640 ஏக்கர் = 2.5899881103 சதுர கிலோ மீட்டர்

நில அளவை 

100 ச.மீ - 1 ஏர்ஸ்

100 ஏர்ஸ் - 1 ஹெக்டேர் 

1 ச.மீ - 10 .764 ச அடி

2400 ச.அடி - 1 மனை 

24 மனை - 1 காணி

1 காணி - 1 .32 ஏக்கர் 

144 ச.அங்குலம் - 1 சதுர அடி 

435 . 6 சதுர அடி - 1 சென்ட் 

1000 ச லிங்க்ஸ் - 1 சென்ட் 

100 சென்ட் - 1 ஏக்கர் 

1லட்சம்ச.லிங்க்ஸ் - 1 ஏக்கர் 

2 .47 ஏக்கர் - 1 ஹெக்டேர்

1 ஹெக்டேர் = 2.5 ஏக்கர் (2.47 ஏக்கர் )

1 ஏக்கர் = 4840 குழி (Square Yard)

100 சென்ட் = 4840 சதுர குழிகள் 

1 சென்ட் = 48.4 சதுர குழிகள்

1 ஏக்கர் = 4067.23 சதுர மீட்டர் (Sq. Meter )

1 ஏக்கர் = 43560 சதுர அடி

கோப்பு களால் ஒரு கொலை

*கோப்புகளால் ஒரு கொலை*

-----------------------------------------------------

அரசுப் பணியாளர்களுக்கான பயிற்சி வகுப்பு நடந்து கொண்டிருந்தது. முப்பத்தைந்து  ஆண்டுகளுக்கு மேல் பணியாற்றி ஓய்வுபெற்ற அதிகாரியான வேதாச்சலம்  வகுப்பெடுத்துக்   கொண்டிருந்தார்.

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த ஒரு வழக்கை மாதிரியாகக்  கொண்டு வகுப்பெடுக்க ஆரம்பித்தார்.

உயர்நீதிமன்றத்தில் ஒரு வழக்கு வந்தது. வழக்கின்  சிக்கல் இது தான்.

        ஒருவர் ஓய்வுபெற்ற பின் முழு ஓய்வூதியதையும் பெறவேண்டுமானால் குறைந்த பட்சம் முப்பது ஆண்டுகளாவது பணியாற்றி இருக்க வேண்டும். அதற்கு கீழே பணியாற்றி இருந்தால் அதற்குத் தகுந்தபடி ஓய்வூதியம் குறைக்கப் படும். ஆனால் குறைந்தபட்சம் பத்து ஆண்டுகளாவது பணியாற்றி இருக்கவேண்டும். இல்லை என்றால் ஒரு ரூபாய் கூட வாங்க இயலாது.

             ஒருவர் பத்தரை ஆண்டுகள் பணியாற்றி விட்டு ஓய்வுபெறுகிறார். அதன்பின் அவரது பணிக்காலத்தை கணக்கிட்டு ஓய்வூதியம் கணக்கிட்டு வழங்கவேண்டும்.

     அந்தக்  கோப்பைக் கையாண்ட கிளார்க் கோபாலன் எந்த வம்பு தும்புக்கும் போகாமல் தான் உண்டு தன் வேலை உண்டு என்று இருப்பவர்.   கொடுத்த வேலையை கருமமே கண்ணாகக்  கொண்டுசெய்து முடிப்பவர். ஓய்வுபெற்றவரின் பணிப் பதிவேட்டை  எடுத்து ஆராயும்  போது ஓய்வுபெற்றவர் பல முறை தனக்கு அனுமதிக்கப் பட்ட அளவை விட அதிக நாட்கள் விடுமுறை எடுத்திருந்தது தெரிய வருகிறது.  பொறுமையாக அதனைக் கணக்கிடத்  தொடங்குகிறார். ஓய்வுபெற்றவர் ஒன்பது ஆண்டுகளும் பத்து மாதங்களும் மட்டுமே பணியாற்றி இருக்கிறார். எப்படிக் கூட்டிக் கழித்துப் பார்த்தாலும் பத்து ஆண்டுகள் வரவிலை. உடனே தனது பிரிவின் கண்காணிப்பாளரிடம் எடுத்துச்சென்று கலந்துரையாடுகிறார். அவரும் ஒருமுறை கணக்கிட்டுப் பார்க்கிறார். ஒன்பது ஆண்டுகள் பத்து மாதங்கள் மட்டுமே வருகிறது. எனவே கோப்பை உரிய உயரதிகாரிகளின் ஒப்புதலுக்கு அனுப்பி ஒப்புதல் பெறுகின்றனர். கருவூலத் துறைக்கெல்லாம் சென்று வந்த பின் ஓய்வூதியம் வழங்க இயலாது என்று ஆணையிடப் படுகிறது.

    ஓய்வுபெற்றவர் அந்த ஆணையைப் பெற்றவுடன் அதிர்ச்சியடைகிறார். இதன் சிக்கல்கள் புரியாத அவரது நண்பர்களில் சிலர் அவரிடம் நீங்கள் நீதிமன்றத்தில் வழக்குப் போடுங்கள் என்று  ஆலோசனை  கூறுகின்றனர்.நேராகப்  போய் ஒரு வழக்கறிஞரைப் பார்க்கிறார். "ஆகா! ஒருகேஸ் கிடைச்சிருச்சே " என நினைத்த வழக்கறிஞர்  "கவலையே படாதீங்க சார். ஒரு தடவை கேஸை நடத்தி ஜெயிச்சிட்டோம்னா நீங்க சாகுற வரைக்கும் பென்சன் வாங்கலாம்" என்று உற்சாகப்படுத்தி விட்டு வழக்குப்  போட வைக்கிறார். சம்பந்தப்பட்ட துறையின் ஆணையாளரை முதல் பிரதிவாதியாகவும், இணை ஆணையரை இரண்டாம் பிரதிவாதியாகவும், உதவி ஆணையரை மூன்றாம் பிரதிவாதியாகவும், பிரிவின் கண்காணிப்பாளரை நான்காம் பிரதிவாதியாகவும் வைத்து வழக்குத் தொடரப் படுகிறது. வழக்கு சில நாட்களில் நீதிபதியின் முன் விசாரணைக்கு வருகிறது. அதனைப் படித்துப் பார்த்த நீதிபதி எடுத்தவுடன் எல்லாவறுக்கும் நேரடியாக வழக்குப் போடத் தேவையில்லை. முதலில் நிர்வாக ரீதியாக சரிசெய்ய முயலுமா? என்று பாருங்கள் என்று கூறி விட்டு  இன்னும் எட்டு வாரங்களுக்குள் வாதியின் பணிப்பதிவேடுகளை ஆய்வு செய்து நீதிமன்றத்தின் முன் அறிக்கை சமர்ப்பிக்க வேண்டும் என்று உத்தரவிடுகிறார்.

       நீதிமன்ற உத்தரவு ஆணையாளர்,  இணை ஆணையாளர் என ஒவ்வொரு பிரதிவாதியின் கைகளுக்கு வருகிறது. வழக்கம் போல் ஒவ்வொருவரும் மிக அவசரம் என்று குறிப்பிட்டு கண்காணிப்பாளருக்கு அனுப்புகின்றனர். இறுதியாக நீதிமன்ற உத்தரவு  கிளார்க் கோபாலன்  கரங்களுக்கு வந்து சேர்கிறது.

      அவர் உடனே பரபரப்பாக வாதியின் பணிப் பதிவேடுகளை எடுத்து ஆராய்கிறார். எத்தனை முறை திரும்பத் திரும்பப் பார்த்தும்  முதலில் செய்த கணக்கீட்டில் எவ்விதத் தவறும் இல்லை. ஏற்கனவே எடுக்கப் பட்ட முடிவு சரியானது என்றே காட்டியது. பணிப்பதிவேடு மற்றும்   கோப்புகளுன் சென்று கண்காணிப்பாளரிடம் செல்கிறார். இருவரும் சேர்ந்து மீண்டும் ஆராய்ந்து பார்க்கின்றனர். சரியாகவே இருந்தது. கோப்பில் தெளிவாக விவரங்களைப் பதிவுசெய்து உதவி ஆணையாளருக்கு சமர்ப்பிக்கின்றனர். அவர் எதற்கும் ஒரு முறை கருவூலத் துறையின் கருத்தையும் பெற்றுக்  கொள்ளுங்கள் என்கிறார். ஓரிரு நாட்களில் முறைப்படி கருவூலத் துறையின் கருத்துரைக்காக அனுப்பப் படுகிறது. அங்கும் அந்தக் கோப்பு ஆராயப்பட்டு சில நாட்களில் பழைய முடிவு சரியானதே என்ற கருத்துடன் பதில் வருகிறது.

       நீதிமன்றத்திற்குப் பதில் அளிக்கக் கூடிய வகையில் விரிவான அறிக்கையை கிளார்க்கும் கண்காணிப்பாளரும் இணைந்து தயார் செய்கின்றனர். உதவி ஆணையரின் ஒப்புதல் பெற்ற பின் அவ்வறிக்கை இணை ஆணையாளர் அலுவலகத்திற்கு அனுப்பப் படுகிறது. அவரது  மேஜையில்  குவிந்து கிடந்த  கோப்புகளில் ஒன்றாக இந்தக் கோப்பும் சென்று சேர்கிறது.

        ஊழோ.விதியோ, யாருடைய கெட்ட நேரமோ  தெரிய வில்லை. அன்று மாலை மேசையின் விளிம்பில் இருந்த  அந்தக்  கோப்பு சரிந்து விழுகிறது. அறையைப் பூட்ட வந்த அலுவலக உதவியாளர் கீழே கிடந்த  கோப்பை எடுத்து அந்த அறையின் ஒரு மூலையில் இருந்த பயன்படுத்தாமல் வைக்கப் பட்டிருந்த ஒரு சில பழைய கோப்புகளின் மேல் அடுக்கி வைத்து விட்டுச் சென்று விடுகிறார். மேசையின் மேல் பல்வேறு  கோப்புகள் வருவதும் ஒப்புதல் பெற்றுச்  செல்வதுமாக இருந்தன.

       அடுத்தடுத்த நாட்களில் இணை ஆணையாளரும் பல்வேறு அவசரப் பணிகளில் மூழ்கி விடுகிறார். சில நாட்கள் காத்திருந்து பார்த்த கோபாலன் இணை ஆணையாளர் அலுவலகத்தைத்   தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு இணை ஆணையரின் நேர்முக உதவியாளரிடம்  நினைவு படுத்துகிறார். சில நாட்கள் காத்திருந்து பார்த்து விட்டு நேராகவே இணை ஆணையாளர் அலுவலகத்திற்குச் சென்று, இணை ஆணையாளரின் நேர்முக உதவியாளரிடம் கூறி நினைவுபடுத்துகிறார். “சார் கையெழுத்துப் போட்டதுதும் உங்களுக்கு உடனே கூறுகிறேன்” என்று கூறுகின்றனர். ஆனாலும் கையெழுத்தாகி வந்து சேரவில்லை. மேலும்,சில நாட்கள் காத்திருந்து பார்த்து விட்டு நேராகவே இணை ஆணையாளர் அலுவலகத்திற்குச் செல்கிறார். இணை ஆணையரின் அலுவலகத்தில் நினைவு படுத்துகிறார். அதன்பின் அங்கு கோப்பினைத் தேடித் தேடிப் பார்க்கின்றனர். அந்த அலுவலகத்தின் பெரும்பாலான மேசைகளில், பீரோக்களில் தேடியும் அது கிடைக்கவில்லை. பின்னர் ஒரு நாள் எதேச்சையாக தேவையற்ற பழைய கோப்புகளை அழிக்க முனையும்போது அந்தக் கோப்பு கண்களில் தட்டுப் படுகிறது.

ஆனால் அதற்குள் காலம் கடந்து விடுகிறது. வழக்குத் தொடர்ந்தவர் இதையெல்லாம் அறியாததால் நீதிமன்றம் விதித்த எட்டு வாரக் காலக்கெடு முடிகின்ற நேரத்தில்  சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகள் “நீதிமன்ற அவமதிப்பு" செய்து விட்டதாக நீதிமன்றத்திற்குச் செல்கிறார்.

நீதிமன்றம் உடனடியாகத் தீர்ப்பளிக்கிறது. பாதிக்கப்பட்டவருக்கு உடனடியாக ஓய்வூதியத்தை வழங்குமாறும், நீதிமன்ற அவமதிப்பிற்குக் காரணமான அரசாங்க அலுவலர்கள் மேல் உரிய நடவடிக்கை எடுக்குமாறும் ஆணையிடுகிறது.

துறையின் தலைமை இடத்தில் இருந்த ஆணையாளர் கடும் கோபமடைகிறார். உடனடியாக இணை ஆணையாளரை அழைத்து "கோர்ட் கேஸக் கூட டிலே பண்ணுவீங்களா?. உடனே டிலே பண்ணுனவங்களுக்கு சஸ்பென்ஷன் ஆர்டர் இஸ்யு பண்ணி கோர்ட்ல சப்மிட் பண்ணுங்க" என்று கட்டளையிடுகிறார்.

ஆணையாளருக்கு முன்பு எதுவுமே பேசாமல் இருந்த இணை ஆணையாளர் தனது அலுவலகத்திற்கு வந்தவுடன் உடனடியாக ஒரு கூட்டத்தைக் கூட்டுகிறார். சம்பந்தப் பட்ட கண்காணிப்பாளர், உதவி ஆணையர், கருவூல அதிகாரி அனைவரும் அழைக்கப்படுகின்றனர். கருவூல அதிகாரி உடனடியாகப் பதில் கூறி விடுகிறார். "சார்! எங்களுக்கும் இதற்கும் எந்த சம்பந்தமுமில்லை. அந்த கேஸ் சம்பந்தமா ஆலோசனை மட்டும் கேட்டாங்க. அதை நாங்க மூணு நாளிலே கொடுத்துட்டோம்"

  உதவி ஆணையாளரும்  கண்காணிப்பாளரும் தாங்களும் இரண்டு வாரங்களுக்குள் வேலையை  முடித்து அனுப்பி விட்டதாகக் கூறுகின்றனர். தான் தப்பித்தால் போதும் என்ற பயம் ஒவ்வொருவருடைய முகத்திலும் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

இணை ஆணையாளர் கோபமாகப் பேச ஆரம்பித்தார். "பைலை அனுப்புனா போதும் உங்க வேலை முடிஞ்சிருச்சு அவ்வளவு தானே? எனக்கு தினமும் நூற்றுக்கணக்கான பைல்  வருது. ஒவ்வொண்ணையும் எது எவ்வளவு அவசரம்னு பார்த்துக்கிட்டு இருக்க முடியுமா? நீங்க ஃபாலோபண்ணியிருக்கணுமா? இல்லையா? "

கண்காணிப்பாளர் "சார்! எங்க  கிளார்க் வந்து பார்த்துட்டு தான் இருந்தார்".

 இணை ஆணையாளர் மீண்டும்  கோபமாகப் பேசினார்." இவ்வளவு முக்கியமான விஷயத்திற்கு கிளார்க் ஃபாலோ  பண்ணுனா போதுமா? நீங்க  எதுக்கு சூப்பரிண்டெண்ட், அசிஸ்டண்ட் கமிஷனர்னு இருக்கீங்க? "

கண்காணிப்பாளர் தலைகுனிந்து கொண்டே கூறினார்.  " சார்! தப்பு தான் சார். ஆனா அடுத்த மாசம் எனக்கு ரிட்டையர்மெண்ட் சார். இப்போ என்மேல ஏதாவது ஆக்சன் எடுத்தா என்னால  ரிட்டையர்மெண்ட் ஆக முடியாது சார். ரிட்டையர்மெண்ட் பெனிபிட், பென்சன் எதுவுமே  இல்லாம நடுத்தெருவுக்கு வந்துடுவேன் சார்" என்றார்.

இணை ஆணையருக்கும் அப்போது தான் தனக்கு விரைவில் வர இருக்கும் பதவி உயர்வு பற்றி நினைவு வந்தது. அமைதியாக உதவி ஆணையரைப் பார்த்துக்  கூறினார். " பியூன் பைலை மூலையில போட்டுட்டார்னு கோர்ட்ல சொன்னா ஜட்ஜ் கேவலமாத் திட்டுவாரே " என்றார்.    

மறுநாள் அவர் அந்தக் கோப்பை கையாண்ட கிளார்க் கோபாலனை  அழைத்தார் .நிதானமாகப் பேசத் துவங்கினார்."இதோ பாருங்க எல்லோர் மேலயும் தப்பிருக்கு. நான் உள்பட. அசிஸ்டன்ட் கமிஷனர் மேல எல்லாம் ஆக்ஷன் எடுத்தா, கமிஷனர் லெவல்ல, தலைமைச் செயலக லெவல்ல தான் சரி செய்ய முடியும். இப்போதைக்கு உங்களுக்கு மட்டும் சஸ்பென்சன் ஆர்டர் தற்காலிகமா தர்றேன். அதைக் கோர்ட்ல ஃபைல்பண்ணி கேஸ் டிஸ்மிஸ் ஆனவுடன் உங்க மேல எந்த பாதிப்பும் வராதபடி துறை ரீதியான நடவடிக்கையில் நீங்க குற்றமற்றவர்னு நானே ஆர்டர் போட்டுத் தர்றேன், கவலைப்படாம தைரியமா போங்க " என்கிறார் .   

அதனை கோபாலனால் மனதளவில்  ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. அவருடைய அறிவுக்கு எட்டியவரை வேறு சிறந்தவழிகள் எதையும் கூற இயலவில்லை. உயரதிகாரிக்கு முன்னால் எதுவும் எதிர்த்துப் பேசவும்  இயலவில்லை. கனத்த இதயத்துடன் "சரிங்க சார் " என்று கூறி விட்டு வெளியேறுகிறார்.

கோபாலன் கலங்கிய கண்களுடன் தனது அலுவலகத்திற்குச் சென்றார். அவரைப் பார்த்தவுடன் கண்காணிப்பாளர் பரபரப்பாக அவரிடம் ஓடி வந்து  என்ன நடந்தது என்று கேட்கிறார். கண்களில் கண்ணீரோடு கையறு நிலையில் தட்டுத் தடுமாறி கோபாலன் நடந்ததைக் கூற ஆரம்பித்தார். சொல்ல  ஆரம்பித்ததிலிருந்து கண்காணிப்பாளர் படபடக்கும் இதயத்தோடு கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். சொல்லி முடித்தவுடன் கோபாலன் அவருக்குள் எழுந்த கோபத்தையும், ஆற்றாமையையும் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு தலைகுனிந்து அமர்ந்து கொண்டார்.   கண்காணிப்பாளருக்கு  உள்ளூர ஒரு நிம்மதி. இருந்தாலும் முகத்தைப் பரிதாபமாக வைத்துக் கொண்டு ஆறுதல் கூறுகிறார். உண்மையிலேயே கோபாலன் மேல் பரிதாபமும் கொண்டார்.  "கவலைப் படாதப்பா!, நாங்க எல்லாம் இருக்கிறோம்ல , அவ்வளவு  சீக்கிரம் உன்னைக் கை  விட்டுடுவோமா என்ன?  தைரியமா இரு, கொஞ்ச நாள் தான்" என்று ஆறுதல் கூறுகிறார்.     

அந்த ஆறுதல் வார்த்தைகளையெல்லாம் கோபாலனுக்குள் எந்த விதமான தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை. அவை வெறுமனே ஆறுதலுக்காகச் சொல்லப்படுகின்ற வார்த்தைகள் மட்டுமே என்று கோபாலனுக்குத் தோன்றியது. நிமிர்ந்து கண்காணிப்பாளரின் முகத்தை ஒரு நிமிடம் பார்த்தார். எதுவும் பேசவில்லை.

சில நிமிடங்களில் நடந்தவை எல்லாம் அந்த அலுவலகம் முழுவது பரவியது. சிலர் நம்பிக்கையுடன் பேசினர். சிலர் ஆறுதலாகப் பேசினர். சிலர் கோபத்துடன் யார் யாரையோ திட்டினர். ஆனால் இவை எதையுமே கேட்கும் மனநிலையில் கோபாலன் இல்லை. யார் முகத்தையும் பார்க்கவும் விரும்பவில்லை. அமைதியாக வீட்டிற்குக்  கிளம்பிச் சென்றார்.       

ஓரிரு நாட்களில்  பணியிடை நீக்க ஆணை வருகிறது. துறை ரீதியான விசாரணை  துவங்கப் படுகிறது.

நீதிமன்ற உத்தரவுப்படி நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டு விட்டது என்று நீதிமன்றத்தில் அறிக்கை சமர்ப்பிக்கப்படுகிறது. ஆனால் நீதிமன்றத்தில் விசாரணைக்கு எடுத்துக் கொள்வதற்காகக்  காலதாமதமாகிறது.    

 ஆனால் கோபாலன் நடந்த எதையுமே தனது வீட்டில் சொல்லவில்லை. அது தனக்கு அவமானம்  என்று நினைத்திருக்கலாம்.  தனது வீட்டிலிருப்பவர்களுக்கு வேதனையைத் தரும் என்று நினைத்திருக்கலாம். குழந்தைகளின் கேள்விகளை எப்படி எதிர்கொள்வது என்று நினைத்திருக்கலாம். எதுவாயிருந்தால் என்ன? அவரின் ஒற்றை இதயம் மட்டும் அத்தனை அழுத்தங்களையும் சுமந்து கொண்டு துடித்துக் கொண்டிருந்தது.

தினமும் வழக்கம் போலவே அலுவலகம் செல்வதாகக் கூறிவிட்டுக் கிளம்பி சென்றார். ஏழெட்டு கிலோமீட்டர் தொலைவிலிருந்த  ஒரு பூங்காவிற்குச் சென்று அமர்ந்து கொண்டார். மாநகரம் பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்த காலத்திலும் பூங்காவிற்குள் பல மனிதர்கள் வேறொரு உலகத்தில் இருந்தனர்.  வேலை வெட்டிக்குப் போகாமல் அங்கிருந்த நீண்ட இருக்கைகளில் படுத்துக் கொண்டு சிலர் இருந்தனர். ஏகாந்த நிலையில்  எதற்கும் கவலைப்படாத முகங்களைக் கொண்டிருந்தனர்.  விற்பனைப் பிரதிநிதிகள் சிலர் வெய்யில் நேரம் என்பதால் அங்கு மர   நிழலில் இளைப்பாறிக்கொண்டிருந்தனர். விற்பனை இலக்குகளை எப்படி அடைவது என்ற உரையாடல் அவர்களுக்குள் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது.  சில இளைஞர்கள் அங்கு போட்டித் தேர்வுகளுக்காக சேர்ந்து படித்துக் கொண்டிருந்தனர். கனவுகளைத் துரத்திக் கொண்டு  ஓடிக்கொண்டிருந்ததை அவர்களின் முகங்கள்  பிரதிபலித்தன. சில பெண்மணிகள் தங்களது கணவன்மார்களை அலுவலகத்திற்கும், பிள்ளைகளைப்  பள்ளிக்கும் அனுப்பி விட்டு, வீட்டு வேலைகளையெல்லாம் முடித்து விட்டுப்  பொறுமையாக அங்கு வந்து நடைபயணம் செய்து கொண்டிருந்தனர். தங்களுக்குள் தோழிகளைப்  போலப் பேசிக்கொண்டே நடந்து கொண்டிருந்தனர்.  

அங்கிருந்த அனைவருக்கும் அந்தப் பூங்கா ஏதோ ஒருவகையில் ஆறுதலைத் தந்து கொண்டிருந்தது. கோபாலன் ஒருவரைத் தவிர. பூத்துக் குலுங்கிக் கொண்டிருக்கின்ற மரங்கள், செடிகொடிகள், வண்ணத்துப் பூச்சிகள், சின்னஞ்சிறிய உயிரினங்கள், பறவைகள், மனிதர்கள் எனப் பல்வேறு ஜீவராசிகள் சூழ்ந்திருந்த இடத்தில் அவர் அவருடைய உலகில் யாருமற்ற தனிமையில் இருந்தார். சாலையில் செல்பவர்களில் தெரிந்தவர்கள் யாரேனும் இருந்து தன்னைப் பார்த்து விட்டால் என்ன செய்வது என்று எண்ணிப் பயந்த அவர் பூங்காவின் ஒரு மூலையில் புதர் போல இருந்த ஒரு இடத்தில் சென்று அமர்ந்து கொண்டார்.      

வீட்டில் அவரது முகத்தில் இருந்த கவலையைப் பார்த்த அவரது மனைவி என்னவென்று கேட்க அலுவலகத்தில் வேலைப்பளு, சீனியாரிட்டி பிரச்சினை என்று ஏதேதோ பொய்களாகச் சொல்லி சமாளிக்கிறார். "ஆபீஸ் பிரச்சினையை ஆபீஸ்லயே விட்டுடுங்க, வீட்டுக்கு கொண்டு வராதீங்க" என்று அவரது மனைவி அறிவுரை கூறி விட்டு முடித்துக் கொள்கிறார்.   

நாட்கள் மெதுவாகச் செல்லுகின்றன. அவரது அன்றாட வாழ்க்கை பூங்காவிலேயே தனிமையில் கழிகிறது. சம்பள பிரச்சினைகளும் வருகின்றன பணியிடை நீக்கத்தால் அவருக்குப் பாதி சம்பளம் மட்டுமே கிடைத்தது. மீதியைக் கடன் வாங்கி சமாளிக்கிறார்.    

அவர் நான்கு நாட்களுக்கு ஒருமுறை விடாமல் நீதிமன்றத்திற்குச் சென்று வருகிறார்.வழக்கு முடிந்து விட்டால் அதன் பின் துறைரீதியான விசாரணையில் குற்றமற்றவர் என்று வெளிவந்து விடலாம். ஆனால் ஆயிரக்கணக்கான  வழக்குகள் நிலுவையில் இருந்த அந்த நீதிமன்றத்தில் பெரிய பெரிய வழக்குகளும், அவசர வழக்குகளுமே அன்றாட விசாரணைக்கு வந்து கொண்டிருந்தன. அந்த வழக்கு மட்டும்  வரவேயில்லை.

ஒரு வழியாக இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு வழக்கு விசாரணைக்கு வந்து வழக்கு முற்றுப்பெறுகிறது. வழக்குத் தொடர்ந்தவர் ஒய்வூதியத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு மகிழ்சசியுடன் சென்று விட்டார். கோபாலன்  உடனடியாக இணை ஆணையாளர் அலுவலகத்திற்கு ஓடுகிறார்.

அங்கு அவருக்குப் பேரதிர்ச்சி காத்திருந்தது. அவரது கொஞ்ச நஞ்ச நம்பிக்கைகளும் சரிந்து விழுந்து உடைந்து நொறுங்கின. அது வரை இருந்த இணை ஆணையாளர் பதவி உயர்வோடு பணியிட மாறுதலும் பெற்று வெளியூருக்குச் சென்று விட்டார். கடுமைக்கும் கண்டிப்புக்கும்  பெயர் போன ஒருவர் அங்கு புதிதாக இணை ஆணையாளராகப் பொறுப்பேற்றிருந்தார்.    

கோபாலனுக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை.  அனைத்து வழிகளும்  மொத்தமாக அடைபட்டு விட்டது போலத்  தோன்றின. கண்கள் இருட்டிக் கொண்டு  வந்தன. அதிக மன அழுத்தத்தால் மாரடைப்பு வந்தது. நெஞ்சைப் பிடித்துக் கொண்டு அமர்ந்தவர் அதன் பின் எழுந்திருக்கவே இல்லை.   

வீட்டிற்குத் தகவல் சொல்லப்படுகிறது. அத்தனை நிகழ்வுகளும் அதற்குப் பிறகு தான் அவரது மனைவிக்குத் தெரிய வருகிறது கோபாலனுடைய மனைவி மார்பிலறைந்து கொண்டு அழுதார். அழுகையோடு வார்த்தைகள் நெஞ்சைப்  பிளந்து கொண்டு வந்தன. 

“அடப்பாவி மனுசா!! ஒரு பேச்சு என்கிட்ட சொல்லி இருக்கலாம்ல. சஸ்பென்சன் என்ன, வேலையே போயிருந்தாக்கூட நாம வாழ்ந்திருக்க முடியாதா? இப்படி எல்லாத்தையும் மனசுக்குள்ளேயே போட்டு வச்சு மொத்தமாப் போய்ச் சேர்ந்துட்டயே”  .

வகுப்பை  எடுத்துக் கொண்டிருந்தவர் முழுக்கதையையும் சொல்லி முடித்தார். முடித்து விட்டு அந்த வகுப்பறையிலிருந்த  அனைவருடைய முகங்களையும் பார்த்து விட்டு நிதானமாக ஒரு கேள்வி கேட்டார்.

"கோபாலனின் அகால மரணத்திற்கு யார் காரணம்?"

கேள்வியைக் கேட்டு  முடிப்பதற்குள் அங்கிருந்தவர்களுள் சரவணன் என்ற ஒருவர்  எழுந்து நின்று பேச ஆரம்பித்தார். "சார் அந்த அளவுக்குப் போகாமலேயே சரி பண்ணியிருக்கலாமே. சட்ட ரீதியாகவே வழி இருக்கே!" என்று பேச ஆரம்பித்தார்.

வேதாச்சலம் உடனடியாக அவரை அமர வைத்து விட்டு "என்ன பண்ணியிருக்கலாம்னு எல்லாம் நான் கேட்கல, நடந்து முடிஞ்சிடுச்சு. ஒருத்தன் செத்துட்டான். அவனோட சாவுக்கு யார் காரணம்? கொன்றது யார்? அதுக்கு மட்டும் பதில் சொல்லுங்க" .

இரண்டு நிமிடங்கள் அமைதி நிலவியது. முதலாவதாக ஒருவர் கூறத்  துவங்கினார்.

"சார் மத்த எல்லோரையும் விட கோபாலன் தான் முதல் காரணம். அவர் போன்ல பேசுனதுக்குப் பதிலா, நேர்ல போனதுக்குப்  பதிலா எழுத்துப் பூர்வமா வாரம் ஒரு தடவை நினைவூட்டுக் கடிதம் அனுப்பியிருக்கலாம். அவர் வேலையை சரியாகச் செஞ்சார்னு பதிவு ஆகியிருக்கும்ல. இப்படி சிக்கியிருக்க மாட்டார்ல?"

பலருக்கு அந்த பதில் திருப்தியானது போல் தெரியவில்லை.

இன்னொருவர் எழுந்து "சார்! செக்சன்ல நடக்குற எல்லாத்துக்கும் சூப்பரின்டென்ட் தான் பொறுப்பு. அவர் தான் கவனிச்சிருக்கணும். சுதாரிச்சு அவரே சரி பண்ணியிருக்கணும். நேரடியா இணை ஆணையாளர் அலுவலகத்துடன் பேசி ஆரம்பத்திலேயே முடிச்சிருக்கணும்"

மூன்றாமவர் அதையே வழிமொழிந்தார். "ஆமா, சார்! கண்காணிப்பாளரும், துணை ஆணையரும் தான் முதன்மையான காரணம். எல்லாத்தையும் கிளார்க்கே செய்யுறார்னா, அவுங்க ரெண்டு பேரும் எதுக்கு?. முக்கியமான பைல்களையாவது ஃபாலோ பண்ண வேண்டாமா? அது மட்டுமில்லாமா பிரச்சினைன்னு வந்தப்போ கோபாலனை காப்பாத்த முயற்சி பண்ணனுமா? வேண்டாமா? தான் தப்பிச்சா போதும்."

 எங்கிருந்தோ அதற்கு மறுமொழியும் வந்தது. "துறை நடவடிக்கையின் போது காப்பாத்திக்கலாம்னு நெனைச்சிருப்பாங்க, அவங்களுக்கு எப்படி சார் தெரியும், இப்படி நடக்கும்னு"

நான்காவதாக ஒருவர் எழுந்து "இணை ஆணையாளர் தான் சார் எல்லாத்துக்கும் காரணம். கோபாலனுக்கு  சஸ்பென்ஷன் ஆர்டர்  கொடுக்கலாம்னு முடிவெடுத்தது அவர்.அந்த முடிவுல வேற யாருக்கும் பங்கில்லை. எனவே இணை ஆணையாளர் தான் முதன்மைக் குற்றவாளி" என்றார்.

ஐந்தாவதாக ஒருவர் அதனை மறுத்து வாதிட்டார் "அது எப்படீங்க ஒட்டு மொத்தப் பழியையும் அவர் ஒருத்தர் மேலயே போடுவீங்க. என்னைக் கேட்டா இவுங்க யாருமே இல்லை, ஆணையாளர் தான் காரணம். அவர் தான் அந்தத் துறையின் தலைமை இடத்துல இருக்கிறார். அவருக்கு கீழ நடக்குற எல்லாத்துக்கும் அவர் தான் பொறுப்பு. கோர்ட்லயே அந்த வழக்குல முதல் பிரதிவாதி அவரு தானே?. டிபார்ட்மெண்ட்ல ஏதாவது சாதனை நடந்தா கிரெடிட் மட்டும் எடுத்துக்கு வார்ல? தப்பு நடந்தா மட்டும் யாரு கீழ இருக்காங்களோ அவங்க பொறுப்பேத்துக்கணும்!."

அருகிலிருந்தவர் "தோழர்! உணர்ச்சிவசப்படாதீங்க!! உட்காருங்க" என்று கூறி அவரை சாந்தப்படுத்தி அமர வைத்தார்.

ஆறாவதாக ஒருவர் "ஏன் சார் நீதிபதி காரணமாக இருக்கக் கூடாது? ஏன் இன்னொரு வாய்ப்புக் கொடுத்து நிதானமாகத் தீர்ப்பு சொல்லியிருக்கக் கூடாது"   என்றார்.

ஏழாவதாக ஒருவர் "வக்கீலும் கூடக் காரணம் தான். தனக்கு கேஸ் கெடைச்சாப் போதும். வேற யாரைப் பத்தியும் கவலையில்லை"

எட்டாவதாக ஒருவர் "சிஸ்டம் சரியில்ல சார், அது தான் எல்லாத்துக்கும் காரணம்.சிஸ்டத்தை மாத்துனா எல்லாம் சரியாகிடும் சார்" என்றார். வகுப்பில் சிரிப்பலை எழத் துவங்கியது.

ஒன்பதாக  ஒருவர் விரிவாகப் பேசத்து வங்கினார். "சார் இவுங்க எல்லாம் திரும்பத்  திரும்ப  வேலையைப் பத்தியே பேசிக்கிட்டிருந்தாங்க. ஆனா வாழ்க்கை ரொம்பப் பெருசு சார்! அதுக்கு முன்னாடி சஸ்பென்சன், துறை நடவடிக்கை எல்லாம் ஒண்ணுமே இல்லை சார். வேலையே போனாக் கூட வேற வேலை தேடிக்கலாம். வேலையே இல்லைனாக் கூட வாழலாம். கோபாலன் எல்லாத்தையும் யாரிடமும் சொல்லாம மனசுக்குள்ளேய போட்டு வெச்சுக்கிட்டது தான் சார் அவரோட மன அழுத்தம், மாரடைப்பு எல்லாத்துக்கும் காரணம். மனைவியிடம் எல்லாத்தையும் பகிர்ந்திருக்கலாம். மன பாரம் குறைந்திருக்கும். மனைவி கிட்ட என்ன சார் மான அவமானம், கவுரவம் எல்லாம்? இல்லைனா, நண்பர்களிடமாவது பகிர்ந்திருக்கலாம். ஆபீஸ்ல பிரச்சினைன்னா வீடு ஆறுதல் கொடுக்கும். வீட்டுல பிரச்சினைன்னா ஆபீஸ் கண்டுக்காது.  பிரச்சினைக்குத் தீர்வே இல்லைனு நினைச்ச அவரோட நம்பிக்கையின்மை ரெண்டாவது காரணம்"

அவர் பேசி முடித்தவுடன் வேதாச்சலம் அமைதியாக அவரிடம் "உங்களுடைய  பெயர் என்ன?" என்றார். "தட்சிணாமூர்த்தி" என்று பதில் வந்தது.

வேதாச்சலம் அவரைப் பார்த்து மேலும் பேசினார். "ஆனா அவர் தட்சிணாமூர்த்தி இல்லையே, அவர் கோபாலன் மட்டுமே, உங்க அளவு அவருக்குத் தெளிவோ, தன்னம்பிக்கையோ  இல்லையே!"

வகுப்பு முடியும் நேரம்  நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.

பிறகு அங்கிருந்தவர்கள்  எல்லோருமே வேதாச்சலத்தைப் பார்த்துக் கேட்டனர். "சரியான பதில் என்ன சார்? யார் குற்றவாளி? "

வேதாச்சலம் புன்னகையுடன் அனைவரையும் பார்த்து விட்டு "வீட்டிற்குப் போய் நிதானமாக இரவு முழுவதும் யோசித்துப் பாருங்கள். உங்களுடைய மனசாட்சியிடமிருந்தோ, ஆழ்மனதிலிருந்தோ பதில் கிடைக்கலாம்" என்று கூறி வகுப்பை நிறைவு செய்து விட்டுச் சென்று விட்டார்.

வகுப்பு முடிந்த சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு அங்கிருந்த சரவணன் என்பவரும், அவரது நண்பரும்  ஓய்வறையை நோக்கிச் சென்றனர். அப்போது ஓய்வறையிலிருந்து  வேதாச்சலம் வெளியே வந்து கொண்டிருந்தார். அவரது முகம் தண்ணீரால் கழுவப்பட்டிருந்தது. கண்கள் சிவந்திருந்தன.     

அது இறந்து போன அவரது அப்பா கிளார்க் கோபாலனுக்காக அவர் வடித்த கண்ணீர்.

-- தர்மராஜன் முத்துசாமி

சுபவங்ள்

இட்லி மாதிரி பளிச்சுனு சிரிச்சு கிட்டே இருக்கனும்

புரட்டி போட்டாலும் தோசை மாதிரி பொறுமையா இருக்கனும்

உள்ள ஒன்னும் இல்லாட்டாலும்

பூரி மாதிரி மகிழ்ச்சியில உப்பி இருக்கனும்

அடை மாதிரி எல்லாருக்கும் பிடிச்சவங்களா இருக்கனும்

ஓட்டையா இருந்தாலும் வடை மாதிரி கவர்ச்சியா இருக்கனும்

உப்புமா மாதிரி அவசரத்துக்கு கை கொடுக்கனும்

பொங்கல் மாதிரி குழைவா பேசனும்

அடிச்சி துவைச்சாலும் பரோட்டா மாதிரி தாக்கு பிடிக்கனும்

பிரியாணி மாதிரி famousஆ இருக்கனும்

சப்பாத்தி மாதிரி எளிமையா இருக்கனும்

ஜிலேபி மாதிரி சுத்தி வளைச்சு பேச கூடாது

நூடூல்ஸ் மாதிரி சிக்கலா இருக்க கூடாது

பீஸா மாதிரி இழுபறியா இருக்க கூடாது

ஆப்பம் மாதிரி தொப்பையோட இருக்க கூடாது

புட்டு மாதிரி உள்ளதெல்லாம் கொட்ட கூடாது

கேசரி மாதிரி இனிமையா பேசனும்

பாயசம் மாதிரி விஷேஷமா இருக்கனும்

அப்பளம் மாதிரி ஆறுதலா இருக்கனும்

அவியல் மாதிரி ஒற்றுமையா இருக்கனும்

புரூட் சாலட் மாதிரி சக்தியோட இருக்கனும்

ஐஸ் கிரீம் மாதிரி cool ஆ இருக்கனும்

டிகிரி காபி மாதிரி நம்ம வாழ்க்கை மணக்கனும்.

ஆறுகள்

🌴தமிழக ஆறுகளும் அவை ஓடும் மாவட்டங்களும்🌴🌊

  சென்னை - கூவம், அடையாறு

திருவள்ளூர்- கூவம், ஆரணியாறு, கொற்றலையாறு

காஞ்சிபுரம் - பாலாறு, அடையாறு, செய்யாறு

திருவண்ணாமலை - தென் பெண்ணை, செய்யாறு

வேலூர் - பாலாறு, பொன்னியாறு

விழுப்புரம்- கோமுகி ஆறு, பெண்ணாறு

கடலூர்- தென் பெண்ணை, கெடில ஆறு

நாகப்பட்டினம்- பெண்ணாறு, காவிரி, வெட்டாறு

திருவாரூர் - காவிரி, குடமுருட்டி, பாமணியாறு

தஞ்சாவூர் -காவிரி, குடமுருட்டி, பாமணியாறு, கொள்ளிடம்

பெரம்பலூர் - கொள்ளிடம்

திருச்சிராப்பள்ளி - காவிரி, கொள்ளிடம்

நாமக்கல் - காவிரி, நொய்யல், உப்பாறு

சேலம் - காவிரி, வசிட்டா நதி

தருமபுரி - காவிரி, தென்பெண்ணை, தொப்பையாறு

கிருஷ்ணகிரி - தென் பெண்ணை, தொப்பையாறு

ஈரோடு - காவிரி, நொய்யல், அமராவதி, பவானி

கோயமுத்தூர் - அமராவதி, சிறுவாணி

கரூர் - அமராவதி, நொய்யல்

திண்டுக்கல் - மருதா ஆறு, சண்முகா ஆறு

மதுரை - வைகை

தேனி - வைகை, சுருளியாறு, மஞ்சளாறு

விருதுநகர் - கெளசிக ஆறு, குண்டாறு, வைப்பாறு, அர்ஜூனா ஆறு

திருநெல்வேலி - மணிமுத்தாறு, தாமிரபரணி, கொடுமுடியாறு

கன்னியாகுமரி - கோதையாறு, பழையாறு

தூத்துக்குடி - தாமிரபரணி, மணிமுத்தாறு

உறவுகள்

"எந்த இடத்தில்... யாராக இருந்தாலும், நாம் மக்களை சந்திப்பதற்கு எப்போதும் ஒரு காரணம் இருக்கும்.

ஒன்று அவர்கள் நமது வாழ்க்கையை மாற்றுவார்கள், அல்லது நாம் அவர்களுடைய வாழ்க்கையை மாற்றுவோம்.”

ஒரு முறை நான் என் நண்பருடன் கடவுச் சீட்டு (passport) அவசரப் பிரிவில் (Tatkal) விண்ணப்பிக்க கடவுச்சீட்டு அலுவலகம் (Passport office) சென்றிருந்தேன்.

நாங்கள் விண்ணப்ப படிவத்தை பூர்த்தி செய்து நீண்ட நேரம் வரிசையில் காத்திருந்தோம், நாங்கள் பாஸ்போர்ட் கட்டணத்தை செலுத்த வேண்டிய இடத்தை அடைந்த போது பணியில் இருந்த எழுத்தர் அங்கிருந்த டிக்கட் கவுன்டரை மூடி விட்டு நேரம் முடிந்தது, நாளை வாருங்கள் என்றார்.

 

ஒரு நாள் முழுவதும் காத்திருந்து விட்டோம், கட்டணம் செலுத்துவது மட்டுமே உள்ளது ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள் என்று கெஞ்சினோம்.

அந்த எழுத்தரோ வருத்தமும் கோபமுமாக, “நீங்கள் நாள் முழுவதும் செலவழித்தது என் தவறு அல்ல..

அதற்கு நான் பொறுப்பும் அல்ல...

தேவையான அதிக நபர்களை வேலைக்கு அமர்த்த வேண்டியது அரசின் கடமை. காலை முதல் நான் என் வேலையைச் செய்து வருகிறேன்... " என்று கூறினார்.

 

என் நண்பர் மிகுந்த ஏமாற்றத்தோடு நாளை மீண்டும் வருவோம் என்று கூறினார். 

நான் அவரிடம் கொஞ்சம் காத்திரு நான் மீண்டும் ஒருமுறை முயற்சி செய்கிறேன் என்றேன்.

எழுத்தர் தனது சாப்பாட்டுப் பையுடன் எழுந்தார். நான் எதுவும் பேசாமல், அமைதியாக அவரைப் பின் தொடர்ந்தேன். 

அவர் அலுவலகத்தில் இருந்த கேண்டீனுக்குச் சென்று, தனது பையில் இருந்து மதிய உணவை எடுத்து மெதுவாக தனியாக சாப்பிடத் தொடங்கினார்.

 

நான் அவர் முன்பு இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தேன். உங்களுக்கு நிறைய வேலை இருக்கிறது என்றும், தினமும் பல புதிய நபர்களை சந்திக்க வேண்டும் என்றும் கூறினேன்.

அதற்கு அவர் ஆம், தான் நிறைய மூத்த அதிகாரிகள் மற்றும் பிரமுகர்களை சந்திப்பதாகவும்,

தினமும் பல ஐ.ஏ.எஸ்., ஐ.பி.எஸ்., அதிகாரிகள், எம்.எல்.ஏ.க்கள் இங்கு வந்து என் நாற்காலியின் முன் வந்து காத்திருக்கிறார்கள் என்றார்.

 

அப்போது நான் அவரிடம் உங்கள் தட்டில் இருந்து ஒரு ரொட்டி சாப்பிட தரமுடியுமா? என்றேன். அவர் சரி என்றதும் அவருடைய தட்டில் இருந்து ஒரு ரொட்டியை எடுத்து, காய்கறியுடன் சாப்பிட ஆரம்பித்தேன். 

உணவைப் பாராட்டினேன், உங்கள் மனைவி மிகவும் சுவையாக சமைத்திருக்கிறார் என்றேன்.

*நீங்கள் மிக முக்கியமான இடத்தில் அமர்ந்து வேலை செய்கிறீர்கள். எவ்வளவு பெரிய மனிதராக இருந்தாலும் கடவுச் சீட்டு வாங்க வேண்டும் என்றால் உங்களைத் தேடி வரவேண்டும்." 

"இந்த அளவு மதிப்புமிக்க நாற்காலியில் அமர நீங்கள் மிகவும் அதிர்ஷ்டசாலி, மேலும் மிகவும் பொறுப்புமிக்க வேலை செய்கிறீர்கள்" என்று சொல்லிவிட்டு, "உங்கள் வேலையை மதிக்கிறீர்களா?" என்று கேட்டுவிட்டு,

"நீங்கள் உங்கள் வேலையை மதிக்கவில்லை" என்று நானே பதிலும் சொன்னேன்.

“அதை எப்படி நீங்கள் சொல்ல முடியும்?" என்று கோபித்துக் கொண்டார்.

அவரிடம் நான் பொறுமையாக 

"உங்களுக்கு கொடுக்கப்பட்ட வேலையில் மரியாதை இருந்தால், நீங்கள் இப்படி நடந்து கொண்டிருக்க மாட்டீர்கள்" என்று சொன்னேன்.

"நீங்கள் அலுவலக கேண்டீனில் தனியாக சாப்பிடுகிறீர்கள், நண்பர்கள் கூட இல்லை,

உங்கள் இருக்கையில் கூட விரக்தியுடன் உட்கார்ந்து, நாடி வரும் மக்களின் வேலையை முடிப்பதற்கு பதிலாக அலைக்கழிக்கிறீர்கள்."

"காலையில் வெளி ஊர்களில் இருந்து வரும் மக்கள், காத்திருந்து கஷ்டப்படும் போது அவர்களுக்கு உதவாமல், அதிக ஆட்களை வேலைக்கு அமர்த்த அரசாங்கத்திடம் கேளுங்கள்." என்று பதில் சொல்கிறீர்கள்.

"ஆனால் சற்று யோசித்துப் பாருங்கள், அதிக எண்ணிக்கையில் ஆட்கள்  வேலைக்கு அமர்த்தப்பட்டால், உங்கள் முக்கியத்துவம் குறையாதா? அல்லது ஒருவேளை இந்த இடம் உங்களிடமிருந்து பறிக்கப்படலாம்."

 

"உறவுகளை உருவாக்க கடவுள் உங்களுக்கு ஒரு வாய்ப்பை வழங்கியுள்ளார். ஆனால் உங்கள் துரதிர்ஷ்டத்தைப் பாருங்கள், அதைப் பயன்படுத்திக் கொள்வதற்குப் பதிலாக, நீங்கள் உறவுகளைக் கெடுக்கிறீர்கள்."

"இதனால் எங்களுக்கு பெரிய பாதிப்பு இல்லை. நாளையோ அல்லது நாளை மறுநாளோ கூட நாங்கள் வரமுடியும்."

"ஆனால் ஒருவரை மகிழ்ச்சிப்படுத்த,  ஒருவருக்கு உதவ  உங்களுக்கு ஒரு வாய்ப்பு இருந்தது.. அதை நீங்கள் தவற விட்டீர்கள்" என்று சொன்னேன்.

"மேலும், நீங்கள் நிறைய பணம் சம்பாதிக்கலாம், ஆனால் எந்த உறவையும் சம்பாதிக்கவில்லை என்றால் எல்லாம் பயனற்றது. பணத்தை வைத்து என்ன செய்வீர்கள்?,  உங்கள் நடத்தையை நீங்கள் மாற்றாவிட்டால், உங்கள் குடும்ப உறுப்பினர்களும் உங்களுடன் மகிழ்ச்சியற்றவர்களாக இருப்பார்கள். மேலும் உங்களுக்கு நண்பர்கள்! கூட இருக்க மாட்டார்கள்" என்றேன்.

நான் பேசுவதைக் கேட்ட அவர் கண்ணீர் விட்டார். 

"நீங்கள் சொல்வது சரிதான். நான் தனியாக இருக்கிறேன். தகராறும் மன வருத்தமும் ஏற்பட்டு என் மனைவி அவரது அம்மா வீட்டிற்கு சென்று விட்டார். குழந்தைகளுக்கும் என்னைப் பிடிக்காது. என் அம்மாவும் என்னிடம் அதிகம் பேசுவதில்லை.

அவள் காலையில் நான்கைந்து ரொட்டிகள் செய்து தருகிறார். இங்கே நான் தனியாக சாப்பிடுகிறேன். இரவில் வீட்டுக்குச் செல்வதைக் கூட விரும்புவதில்லை" என்று கூறிவிட்டு, "எங்கே தவறு செய்தேன் என்று புரியவில்லை?" என்று கூறினார்.

நான் அவரிடம் மெதுவாக சொன்னேன், "மக்களின் இதயங்களோடு தொடர்பு கொள்ள முயற்சி செய்யுங்கள். நீங்கள் ஒருவருக்கு உதவ முடிந்தால், அதைச் செய்யுங்கள். என்னிடம் ஏற்கனவே பாஸ்போர்ட் உள்ளது. என் நண்பரின் பாஸ்போர்ட்டிற்காக நான் இங்கு வந்துள்ளேன். என் சுயநலத்திற்காக இல்லாமல் ஒரு நண்பருக்காக நான் உங்களிடம் கெஞ்சினேன். அதனால்தான் எனக்கு நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள். உங்களுக்கு இல்லை. ” என்றேன்.

அவர் எழுந்து என்னை கவுன்டருக்கு வரச்சொன்னார். என் நண்பரின் படிவத்தையும் மற்றவர்களின் படிவத்தையும் வாங்கினார்.

பின்னர் அவர் எனது தொலைபேசி எண்ணைக் கேட்டார், நான் கொடுத்தேன்.

ஆண்டுகள் பல கடந்துவிட்டன.

இந்த ரக்ஷா பந்தன் அன்று எனது கைப்பேசிக்கு ஒரு அழைப்பு வந்தது ...

ரவீந்திர குமார் சவுத்ரி பேசுகிறார், ஐயா. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நீங்கள் ஒரு நண்பரின் பாஸ்போர்ட்டிற்காக வந்திருந்தீர்கள், நீங்களும் என்னுடன் ரொட்டி சாப்பிட்டீர்கள். பணத்திற்கு பதிலாக உறவுகளை உருவாக்குங்கள் என்று சொன்னீர்கள் என்றார். எனக்கு ஞாபகம் வந்தது.

நான், "ஆம், எப்படி இருக்கிறீர்கள் சவுத்திரி சாப்?” என்று கேட்டேன்.

அவர் மகிழ்ச்சியுடன் "ஐயா, நீங்கள் அன்று சென்ற பிறகு, நான் நீண்ட நேரம் யோசித்தேன்.

அது உண்மை!", என்று உணர்ந்தேன். "நிறைய பேர் தங்கள் வேலையைச் செய்ய பணம் கொடுக்கிறார்கள், ஆனால் உட்கார்ந்து உணவு சாப்பிட யாரும் இல்லை."

அடுத்த நாள், "நான் என் மனைவியின் தாய் வீட்டிற்குச் சென்றேன், நிறைய சமாதானமாகப் பேசி, அவளை வீட்டிற்கு அழைத்தேன் அவள் சம்மதிக்கவில்லை, அவள் சாப்பிட உட்கார்ந்தாள், நான் அவள் தட்டில் இருந்து ஒரு ரொட்டியை எடுத்து, நீ எனக்கு உணவளிப்பாயா?" என்று கேட்டேன், "அவள் ஆச்சரியப்பட்டு அழ ஆரம்பித்தாள்.

அவள் என்னுடன் வீட்டிற்கு வந்தாள், குழந்தைகளும் உடன் வந்தார்கள்."

"ஐயா, இப்போது நான் பணத்தை பெரிதாக நினைக்கவில்லை, உறவுகளை சம்பாதிக்கிறேன். என்னிடம் யார் வந்தாலும், அவருடைய வேலையை நான் மகிழ்ச்சியுடன் செய்கிறேன்."

 

"ஐயா இன்று ரக்ஷாபந்தன் வாழ்த்துச் சொல்ல உங்களை அழைத்தேன், ஏன் தெரியுமா? மக்களுடன் எப்படி தொடர்புகொள்வது, உறவுகளில் எப்படி ஈடுபடுவது என்பதை நீங்கள் எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்தீர்கள்.

அடுத்த மாதம் என் மகளின் திருமணம். நீங்கள் வந்து என் மகளை ஆசீர்வதிக்க வேண்டும்."

"நீங்கள் உறவுகளை மீண்டும் ஏற்படுத்தியவர்..." அவர் பேசிக்கொண்டே போனார், நான் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தேன்.

*ஒரு நாள் நான் பேசியது அவரது வாழ்க்கையை பாதிக்கும்," என்றும் "இந்த அளவு பணத்தை விட உறவுகளை மதிப்பவராக மாறுவார் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை."

💐

ஆம்,

உறவுகள் என்பது நண்பர்கள்,

தெரிந்த அல்லது தெரியாத மக்கள், மற்றும் நாம் சந்திக்கும் நபர்களின் உணர்ச்சிகளின் மீது கட்டமைக்கப்படுகின்றன.

வாழ்க்கை மிக வேகமாக ஓடுகிறது. ஒருமுறை நின்று சுற்றிப் பார்க்கவில்லை என்றால் நமக்குத் தான் இழப்பு.

அறிவும் விதிகளும் உறவுகளை உருவாக்காது.

இயந்திரத்தனமாக விதிகளை மட்டுமே பிடித்துக் கொண்டு வேலை செய்கிறவர்களைவிட,

மனித நேயத்தோடும்

உதவும் உயர்ந்த உள்ளத்தோடும்

வேலை செய்பவர்களே மகத்தான மனிதர்கள்.

நாம் இயந்திரங்கள் அல்ல, இதயம் உள்ள மனிதர்கள்.*

எந்த வேலையாக இருந்தாலும் உதட்டில் சிறு புன்னகையோடு செய்வோம்.‌ அது தரும் நம்பிக்கையையும்,

தைரியத்தையும் எதனாலும் தரமுடியாது.

நாம் மேலே உயர்வது, 

நம்மை பிறர் பார்க்க அல்ல.....

நாம் பிறரைப் பார்க்க.

🙏🏻💐

school

ᴅᴏ ʏᴏᴜ sᴛɪʟʟ ʀᴇᴍᴇᴍʙᴇʀ ᴛʜᴏsᴇ ᴀᴡᴋᴡᴀʀᴅ ᴅᴀʏs ɪɴ sᴄʜᴏᴏʟs ᴅᴜʀɪɴɢ ᴇxᴀᴍs ?

ᴡʜᴇɴ ᴀ ʙʀɪɢʜᴛ sᴛᴜᴅᴇɴᴛ ᴛᴇʟʟs ᴛʜᴇ ɪɴᴠɪɢɪʟᴀᴛᴏʀ ᴛʜᴀᴛ ǫᴜᴇsᴛɪᴏɴ 4 ʜᴀs ᴀ ᴘʀᴏʙʟᴇᴍ, ʙᴜᴛ ʏᴏᴜ ʜᴀᴠᴇ ᴀʟʀᴇᴀᴅʏ ᴀɴsᴡᴇʀᴇᴅ ɪᴛ...😳😜

ᴡʜᴇɴ ᴀ ғᴇʟʟᴏᴡ sᴛᴜᴅᴇɴᴛ ᴀsᴋs ғᴏʀ ᴀ ɢʀᴀᴘʜ ᴘᴀᴘᴇʀ, ʙᴜᴛ ʏᴏᴜ ᴀʀᴇ ғɪɴɪsʜᴇᴅ ᴀɴᴅ ᴅɪᴅ ɴᴏᴛ sᴇᴇ ᴀɴʏᴡʜᴇʀᴇ ᴡʜᴇʀᴇ ɪᴛ ᴡᴀs ʀᴇǫᴜɪʀᴇᴅ...😧 😁😁

ᴡʜᴇɴ ᴛʜᴇ ɪɴᴠɪɢɪʟᴀᴛᴏʀ sᴀʏs ᴊᴜᴍᴘ ǫᴜᴇsᴛɪᴏɴ 6 ᴡᴇ ᴡɪʟʟ ʀᴇᴄᴛɪғʏ ɪᴛ ʟᴀᴛᴇʀ, ʙᴜᴛ ɪᴛ ᴡᴀs ᴛʜᴇ ǫᴜᴇsᴛɪᴏɴ ʏᴏᴜ ᴇɴᴊᴏʏᴇᴅ ᴍᴏsᴛ ᴡʜᴇɴ ᴀɴsᴡᴇʀɪɴɢ...😟 😱😲

ᴡʜᴇɴ ʏᴏᴜ sᴇᴇ ᴘᴇᴏᴘʟᴇ ʙᴜsʏ ᴜsɪɴɢ ʀᴜʟᴇʀs ᴀɴᴅ ʏᴏᴜ ᴀʀᴇ ᴡᴏɴᴅᴇʀɪɴɢ ᴡʜᴀᴛ ɪs ɢᴏɪɴɢ ᴏɴ...😣😫😫

ᴡʜᴇɴ ʏᴏᴜ ʜᴇᴀʀ ʏᴏᴜʀ ғʀɪᴇɴᴅs ᴀʀɢᴜɪɴɢ ᴀғᴛᴇʀ ᴛʜᴇ ᴇxᴀᴍ ᴡʜᴇᴛʜᴇʀ ᴛʜᴇ ᴀɴsᴡᴇʀ ᴛᴏ ǫᴜᴇsᴛɪᴏɴ 5 ᴡᴀs 35.5% ᴏʀ 36.5% ᴀɴᴅ ʏᴏᴜʀ ᴀɴsᴡᴇʀ ᴡᴀs 1800 😩😏

ᴛʜᴇ ᴄʀᴇᴀᴍ. ᴡʜᴇɴ ᴛʜᴇ ᴏᴛʜᴇʀ sᴛᴜᴅᴇɴᴛs ᴀsᴋᴇᴅ ғᴏʀ 4-5 ᴀᴅᴅɪᴛɪᴏɴᴀʟ ᴀɴsᴡᴇʀ sʜᴇᴇᴛs ᴀɴᴅ ʏᴏᴜ ʜᴀᴅ ᴛᴡᴏ ᴘᴀɢᴇs ᴇᴍᴘᴛʏ ɪɴ ᴛʜᴇ ᴍᴀɪɴ ᴀɴsᴡᴇʀ sʜᴇᴇᴛ😨😰😱

sᴇᴇ ᴡʜᴇʀᴇ ʏᴏᴜ ʜᴀᴠᴇ ʀᴇᴀᴄʜᴇᴅ ɪɴ ʟɪғᴇ ɪɴsᴘɪᴛᴇ ᴏғ ᴛʜᴏsᴇ ᴍᴏᴍᴇɴᴛs... ᴛʜɪɴɢs ᴀʀᴇ ɴᴏᴛ ᴘᴇʀᴍᴀɴᴇɴᴛ... ᴇɴᴊᴏʏ ʟɪғᴇ! 😃😃

ᴏɴʟʏ ғᴏʀ ᴛʜᴏsᴇ ᴡʜᴏ ᴇɴᴊᴏʏᴇᴅ ᴛʜᴇɪʀ sᴄʜᴏᴏʟ ʟɪғᴇ😂😂😂

ᴛᴏᴘ 10 ᴅɪᴀʟᴏɢᴜᴇ ᴏғ ᴛᴇᴀᴄʜᴇʀ:

👉 ɪғ ʏᴏᴜ ᴀʀᴇ ɴᴏᴛ ɪɴᴛᴇʀᴇsᴛᴇᴅ ᴛʜᴇɴ ʏᴏᴜ ᴍᴀʏ  ʟᴇᴀᴠᴇ ᴛʜᴇ ᴄʟᴀss.

👉 ᴛʜɪs ᴄʟᴀss ɪs ᴡᴏʀsᴇ ᴛʜᴀɴ ᴀ ғɪsʜ ᴍᴀʀᴋᴇᴛ.

👉 ᴀʀᴇ ʏᴏᴜ ʜᴇʀᴇ ᴛᴏ ᴡᴀsᴛᴇ ʏᴏᴜʀ ᴘᴀʀᴇɴᴛs ᴍᴏɴᴇʏ? 

👉 ᴛᴇʟʟ ᴍᴇ ᴡʜᴇɴ ʏᴏᴜ ᴀʟʟ ʜᴀᴠᴇ ғɪɴɪsʜᴇᴅ ᴛᴀʟᴋɪɴɢ.

👉 ᴡʜʏ ᴀʀᴇ ᴜ ʟᴀᴜɢʜɪɴɢ? ᴄᴏᴍᴇ ʜᴇʀᴇ ɴ ᴛᴇʟʟ ᴜs ᴡᴇ'ʟʟ ᴀʟsᴏ ʟᴀᴜɢʜ. 

👉 ᴅᴏ ʏᴏᴜ ᴛʜɪɴᴋ ᴛᴇᴀᴄʜᴇʀs ᴀʀᴇ ғᴏᴏʟs ᴛᴏ ᴛᴇᴀᴄʜ ʏᴏᴜ?

👉 ᴅᴏɴ'ᴛ ᴛʀʏ ᴛᴏ ᴀᴄᴛ ᴏᴠᴇʀsᴍᴀʀᴛ ᴡɪᴛʜ ᴍᴇ.

👉 ᴡʜʏ ᴅᴏ ᴜ ᴄᴏᴍᴇ ᴛᴏ sᴄʜᴏᴏʟ ᴡʜᴇɴ ʏᴏᴜ ᴅᴏɴ'ᴛ ᴡᴀɴᴛ ᴛᴏ sᴛᴜᴅʏ.

👉 ᴛʜᴇ ᴘʀᴇᴠɪᴏᴜs ʙᴀᴛᴄʜ ᴡᴀs 100 ᴛɪᴍᴇs ʙᴇᴛᴛᴇʀ ᴛʜᴀɴ ʏᴏᴜʀs.

👉 ɪғ ʏᴏᴜ ᴡᴀɴᴛ ᴛᴏ ᴛᴀʟᴋ ᴛʜᴇɴ ᴜ ᴍᴀʏ ɢᴇᴛ ᴏᴜᴛ ғʀᴏᴍ ᴛʜᴇ ᴄʟᴀss.

ᴀɴᴅ ᴛʜᴇ ʙᴇsᴛ ᴏɴᴇ

👉 ʏᴏᴜ ʏᴇs ʏᴏᴜ...  ɪ ᴀᴍ ᴛᴀʟᴋɪɴɢ ᴛᴏ ʏᴏᴜ ᴏɴʟʏ, ᴅᴏɴ'ᴛ ʟᴏᴏᴋ ʙᴀᴄᴋ.. 😄😄

.

.

.

ɪ'ᴍ sᴜʀᴇ ᴛʜᴀᴛ ᴛʜᴇ ʟᴀsᴛ ʟɪɴᴇ ᴍᴀᴅᴇ ᴀʟʟ ᴏғ ʏᴏᴜ ʀᴇᴍᴇᴍʙᴇʀ ᴀɴᴅ sᴍɪʟᴇ .

ᴛʜɪs ᴡᴀs ᴏᴜʀ sᴄʜᴏᴏʟ ᴅᴀʏs. 

ᴛʜᴇ ʙᴇsᴛ ᴘᴀʀᴛ ᴡᴀs ᴛʜᴀᴛ ᴡᴇ ᴜsᴇᴅ ᴛᴏ ʜᴀᴠᴇ ᴛʜᴇ ᴍᴏsᴛ ɪɴɴᴏᴄᴇɴᴛ ғᴀᴄᴇ ᴛᴏ sʜᴏᴡ ᴀᴛ ᴛʜᴀᴛ ᴘᴏɪɴᴛ..😂😂 

ʀᴇᴘᴏsᴛ ɪғ ʏᴏᴜ ᴍɪss ʏᴏᴜʀ sᴄʜᴏᴏʟ ʟɪғᴇ...😀😂😂😂

சொர்க்கம்

கவிதை எழுதியவர் யார் என்று தெரியவில்லை.

 சொர்க்கம்

 

மெரினா பீச் போனால் 

மிளகாய் பஜ்ஜி சொர்க்கம்...

Rayars Cafe போனால் 

ரவா தோசை சொர்க்கம்...

ஏப்ரல் உச்சி வெயிலுக்கு

 இளநீரே சொர்க்கம்...

December மாத குளிருக்கு

 Degree coffee சொர்க்கம் ...

திருமணமான புதிதில்

 தினந்தோறும் சொர்க்கம்...

விளக்கு வைத்த பின்னால்

 வெள்ளி நிலா சொர்க்கம்...

குலவும் காதல் ஜோடிக்கு

 கும்மிருட்டே சொர்க்கம்...

உலவும் தென்றல் காற்று

 உடலை வருட சொர்க்கம்...

படுத்தவுடன் தூக்கம்

 பட்டென்று வந்தால் சொர்க்கம்...

மீந்து போன அடைமாவில்

 மிருதுவான குனுக்கு சொர்க்கம்...

ஒருவாரமான தோசை மாவில் 

ஊத்தப்பமே சொர்க்கம்..

 மார்கழி மாத குளிரில்

 மணக்கும் வெண் பொங்கல் சொர்க்கம்...

கார மிளகு தாளித்த பொங்கலுடன்

கத்திரிக்காய் கொத்ஸ்சே சொர்க்கம்..

பரங்கிக்காய் சாம்பாருக்கு

  பீன்ஸ் பருப்புசிலி சொர்க்கம்...

கதம்ப சாம்பாருக்கு -

 பொடியிடிச்ச கத்திரிக்காய் கறி சொர்க்கம்...

குடைமிளகாய் சாம்பாருக்கு

 கோஸ் பட்டாணி கறி சொர்க்கம்...

உலகிலுள்ள அத்தனை சாம்பாருக்கும் 

உருளை காரகறியே சொர்க்கம்...

வெந்திய குழம்பிற்கு

 வெண்டைக்காய் கறி சொர்க்கம்...

சுண்டைக்காய் வெத்த குழம்பிற்கு 

சுட்ட அப்பளமே சொர்க்கம்....

பத்திய மிளகு குழம்பிற்கு

 பருப்பு தொகையலே சொர்க்கம்...

மத்தியான தயிர் சாதத்திற்கு 

மாவடு இருந்தால் சொர்க்கம்....

Fast ஆய் வளரும் குழந்தைக்கு  

Fast Foodஏ சொர்க்கம்..

Waste ஆய் போன food கூட

 வீதியில் நிற்போருக்கு சொர்க்கம்....

பல் முளைக்கா பிஞ்சுகளுக்கு 

பருப்பு சாதமே சொர்க்கம்....

அடைக்கு வெல்லத்தோடு

 அவியல் இருந்தா சொர்க்கம்...

பசுமாடு உண்பதற்கு

 பச்சைப் புல்லே சொர்க்கம்....

நாயாய் பிறந்து விட்டால்

 நட்டநடு வீதியே சொர்க்கம்...

சாராயம் குடிப்பவனுக்கு

 தோதாய் Side Dish இருந்தா சொர்க்கம்...

பரீட்சை எழுதும் மாணவர்க்கு 

பாஸ் மார்க்கே சொர்க்கம்....

ஆப்பம் பிட்டு தின்பவனுக்கு

 ஆட்டுக்கால் பாயா சொர்க்கம்....

ஏப்பம் வந்தவுடன் 

சரிய ஏசி ரூம் இருந்தா சொர்க்கம்...

பாய்ப் போட்டு படுத்தவுடன்

 வாய் பிளந்து தூங்கினா சொர்க்கம்...

முதுமை வரும் போது 

முன் வழுக்கை சொர்க்கம்....

ஞானம் வரும் வேளை

 நரகம் கூட சொர்க்கம்....

பசியில் துடிப்பவனுக்கு

 பழைய சோறே சொர்க்கம்..

நோயில் வீழ்ந்தவனுக்கு

 நொய்க் கஞ்சியே சொர்க்கம்....

கோடை வெயிலுக்கு

 குளிர்ந்த மோர் சொர்க்கம்...

வாடை காற்றுக்கு

 வஞ்சியின் வெப்பம் சொர்க்கம்....

நேசிக்க நெஞ்சமிருந்தால்

 நினைவெல்லாம் சொர்க்கம்....

வாசிக்க புத்தகமிருந்தால்

 வரிக்கு வரி சொர்க்கம்..

தள்ளாத வயதில் 

தாரத்தின் தாய்மடி சொர்க்கம்....

மரணம் வரும் நேரத்தில்

 மரிப்பதே சொர்க்கம்...

இரவு படுக்க போகும் முன் 

இரண்டு முத்தம் சொர்க்கம்...

தூங்கி 

எழவில்லையென்றால் தூக்கத்திலேயே 

சொர்க்கம்! சொர்க்கம்!!

செம்பாறாங்கல்

செட்டிநாடு பகுதியில் புழங்கும் செம்பாறாங்கல் பற்றிய பதிவு.

பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் நவீன உலகம் கட்டமைக்கப்பட்டபோது பயன்படுத்தப்பட்ட எத்தனையோ கட்டுமானப் பொருட்கள் இன்று புழக்கத்தில் இல்லாமல் போய்விட்டன. அதில் ஒன்று, லேட்ரைட் (laterite)கற்கள். 

செம்பாறாங்கல், சிவப்பு கப்பிக்கல் எனத் தமிழில் இதற்கு வேறு சில பெயர்கள் இருக்கின்றன. உலகம் நவீனமயமாக்கலை நோக்கிய வேளையில், இந்தக் கட்டுமானக் கல், புதிய கட்டுமானப் பொருட்களுக்கு ஈடு கொடுக்க முடியாமல் போனது. லேட்ரைட் கல்லைக் கொண்டு கட்டப்பட்ட எத்தனையோ பழமையான கட்டிடங்கள் இன்றும் கம்பீரமாக இருக்கவே செய்கின்றன.

இது மிகவும் கடினமான கல். பாறைகளைப் பிளந்து கிரானைட் கற்களை உருவாக்குவதுபோல இந்தக் கல்லை எளிதாகப் பிளக்க முடியாது. ஈரத்தன்மையோடு இருக்கும்போது மட்டுமே இந்தக் கல்லை வெட்டி எடுக்க முடியும். கல்லை உடைக்க வேண்டுமானால், ஈரத்தன்மையுடனே உடைத்துவிட வேண்டும். கல் உலர்ந்துவிட்டால், பிறகு உடைப்பது பெரும் சிரமமாகிவிடும். சுத்தியைக் கொண்டு அடித்தால்கூட, கல் உடையாது. இந்தக் கற்களைப் பயன்படுத்திக் கட்டப்பட்ட பழைய கட்டுமானங்களில் துளை போடவோ ஆணி அடிக்கவோ முடியாது. அந்த அளவுக்குக் கடினமானது.

அந்தக் காலத்தில் இந்தக் கல்லைக் கொண்டு ஏராளமான கட்டுமானங்கள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. வீட்டுக்குள் குளிர்ச்சியான தன்மையைத் தரவல்லது இது. இந்தக் கல்லில் நுண் துளைகள் ஏராளமாக இருக்கும். எனவே, இந்தக் கல்லைக் கொண்டு கட்டப்பட்ட வீடுகளில் கோடைக் காலத்தில் வெயிலின் தாக்கம் குறைவாக இருக்கும். வீட்டுக்குள் குளுமையாக இருப்பதுபோலவே இருக்கும். வெளியில் வீசும் வெப்பக் காற்றை இந்தக் கல் ஊடுருவ விடாது. உள்ளே உள்ள குளுமையான காற்றையும் வெளியே செல்லவிடாது. அந்த அளவுக்கு இந்தக் கல் வெப்பத்தைத் தாங்கிக்கொள்ளும். அப்படியென்றால், மழை, குளிர் காலங்களில் எப்படி இருக்கும் என்று யோசிக்க வேண்டாம். மழைக் காலத்திலும் குளிர் காலத்திலும் வெளியே குளிர் இருந்தாலும், இந்தக் கட்டிடத்துக்குள் கதகதப்பான தன்மையே நிலவும்.

இந்தக் கல்லுக்கு இப்படிப் பல சிறப்புகள் இருக்க என்ன காரணம்? பாறைகள் உடைந்து, சிதைந்து அதில் உள்ள வேதிப்பொருட்கள் வெளியேறிய பிறகு மிச்சமுள்ள பொருள்களால் உருவானவைதான் லேட்ரைட் கற்கள். இது சிவப்பு வண்ணத்தில் சிறு சிறு உருண்டைகளாக இருக்கும். இதில், இரும்புத் தன்மை 48 சதவீதம் அளவுக்கு இருக்கும். மழை பெய்யும்போது அந்தக் கல்லில் உள்ள இரும்பு கரைந்து நிலத்துக்குள் செல்கின்றன. தேவையில்லாத மூலப்பொருட்கள் தண்ணீரில் கரைந்துபோய்விடுகின்றன. மழை நீர் சென்ற பிறகு, சிறு சிறு துவாரம் வழியாக மேல் நோக்கி வரும்போது சிறு சிறு உருண்டைகளாக உருவாகின்றன.

இது இயற்கையான கட்டுமானக் கல். இந்தக் கல்லின் தன்மையை அந்தக் காலத்தில் நம் முன்னோர்கள் நன்றாகவே உணர்ந்ததால், அதைக் கட்டுமானக் கல்லாகப் பயன்படுத்தினர். இந்தியாவில் கோட்டைகள் உட்படப் பழமையான கட்டிடங்கள் இந்தக் கல்லைக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. பண்டைய கிரேக்க நாகரிகத்திலும் இந்தக் கல்லைப் பயன்படுத்திக் கட்டுமானங்கள் எழுப்பப்பட்டுள்ளன. நீலகிரி, கொல்லிமலை போன்ற மலைவாழ் பகுதிகளில் இந்தக் கற்களைப் பயன்படுத்திக் கட்டப்பட்ட வீடுகள் ஏராளமாக உள்ளன. கேரளாவில் இன்றளவும் இந்தக் கற்களைக் கட்டுமானத்துக்காகப் பயன்படுத்துகிறார்கள்.

இத்தனை சிறப்புடைய இந்தக் கல்லின் பயன்பாடு பரவலாகக் குறைந்துவிட்டது. கட்டுமான கான்கிரீட் கற்கள் சுலபமாகக் கிடைப்பதால், லேட்ரைட் கற்களை மறந்துவிட்டனர். தொடர்ந்து பயன்பாடு குறைந்ததால், இந்தக் கற்களைத் தயாரிப்பது குறைந்துபோனதும் துரதிர்ஷ்டமான விஷயம்தான்.

தகவல்: தி் இந்து தமிழ்

Natural laterite stones can be seen extensively in traditional construction in the Chettinad region.

Laterite is both a soil and a rock type rich in iron and aluminium and is commonly considered to have formed in hot and wet tropical areas. Nearly all laterites are of rusty-red coloration, because of high iron oxide content. They develop by intensive and prolonged weathering of the underlying parent rock, usually when there are conditions of high temperatures and heavy rainfall with alternate wet and dry periods. Tropical weathering (laterization) is a prolonged process of chemical weathering which produces a wide variety in the thickness, grade, chemistry and ore mineralogy of the resulting soils.

Historically, laterite was cut into brick-like shapes and used in monument-building. After 1000 CE, construction at Angkor Wat and other southeast Asian sites changed to rectangular temple enclosures made of laterite, brick, and stone. Since the mid-1970s, some trial sections of bituminous-surfaced, low-volume roads have used laterite in place of stone as a base course. Thick laterite layers are porous and slightly permeable, so the layers can function as aquifers in rural areas.

India, laterite soils occupy an area of 240,000 square kilometres.

Courtesy: Viswanathan Arunachalam

அழுக்கு வேட்டியும், அப்பாவும்

''அழுக்கு வேட்டியும், அப்பாவும்"

(தகப்பனை நேசிக்கும் ஒவ்வொரு மகனும் படிக்க வேண்டியது)

(முழுவதும் நிதானமாக படிக்கவும்) 

அப்பா நன்றாகக் குடித்திருந்தார், வரும்போதே குடித்து விட்டு வரும் அப்பாவை என்ன சொல்லித் திட்டுவது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.  

அப்பா குடிப்பது வழக்கமான ஒன்றுதான். அவர் எவ்வளவு குடித்தாலும் தன்னிலை மறந்து கீழே விழுந்து கிடந்ததாகவோ, யாரையும் தகாத சொற்களால் திட்டியதாகவோ எனக்கு நினைவில் இல்லை. 

ஆனாலும் குடித்து விட்டு வீட்டுக்குள் வருபவர்களை எனக்கு அவ்வளவாகப் பிடிப்பதில்லை, அது அப்பாவாக இருந்தாலும் சரி! 

"காலைலேயே தண்ணி அடிக்கணுமா?, தண்ணி அடிக்கிறதா இருந்தா வீட்டுப் பக்கம் வராதீங்க" என்று சொல்ல நினைத்தேன்.  பிறகு அந்தச் சொற்கள் அவரது மனதை அதிகம் பாதிக்கலாம் என்று யோசித்து விட்டு அப்படியே விட்டு விட்டேன்.  

முருகனும், குழலியும் தாத்தா வாங்கி வந்திருந்த அச்சு முறுக்கையும், பனங்கிழங்கையும் வாங்கிக் கொண்டு பதிலுக்குச் சில முத்தங்களை அவருக்கு வழங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.  

அம்மாவோடு எத்தனை சண்டை போட்டாலும் அப்பாவை மரியாதைக் குறைவாகவோ, கடுமையாகவோ என் மனைவி ஒருபோதும் பேசி இருக்கவில்லை... அது எனக்கு எப்போதும் ஒரு வியப்பான ரகசியமாகவே இருந்தது! 

நான் அவரை ஏதேனும் கடும் சொற்களால் பேசினால் கூட உடனடியாக ஒரு கோப்பைத் தேநீரை அவருக்குக் கொடுத்து,  'நான் இருக்கிறேன்' என்று ஆதரவுக் கொடி பிடிப்பாள். 

"எப்டி இருக்கீங்க... அதிகமா குடிக்காதீங்க மாமா.  இன்னும் ரொம்ப நாள் பேரப் புள்ளங்களோட நீங்க நல்லா இருக்கணும்னு தான் நெனைக்கிறோம்" என்றபடி அப்பாவோடு தனது உரையாடலைத் துவங்கி விட்டிருந்தாள் தாமரை.  இனி அவர்களின் உரையாடல் மாலை வரை நீடிக்கும்.

சின்ன வயதில் இருந்தே அப்பாவைக் கண்டால் எனக்குப் பிடிப்பதில்லை, அதற்கு நிறையக் காரணங்கள் என்னிடத்தில் இருந்தன, ஒன்று அவர் ஒரு ஏழையாய் இருந்தது. இன்னொன்று அவர் காய்கறிக் கடை வைத்திருந்தது.  

ஒரு காய்கறிக் கடைக்காரரின் மகன் என்று பள்ளியில் சொல்லிக் கொள்வதற்கும், கல்லூரியில் நண்பர்களிடத்தில் சொல்லிக் கொள்வதற்கும் எனக்கு இருந்த வெட்கமும், தாழ்வுணர்வுமே அவரை எனக்குப் பிடிக்காமல் போனதற்குக் காரணம் என்று நினைக்கிறேன், 

அவர் பெரும்பாலும் கடையிலேயே காலம் கழித்தார்.  அவருடைய கடை பேருந்து நிலையத்தின் பின்னால் நிலையாக இருந்த காய்கறிச் சந்தையில் இருக்கிறது. 

நான் சிறுவனாக இருந்தபோது விடுமுறை நாட்களில் வலுக்கட்டாயமாக என்னை அவர் கடைக்குக் கூட்டிக் கொண்டு போய் விடுவார். கடினமான வேலைகள் எதையும் எனக்குச் வழங்குவதில்லை... என்றால் கூடக் கல்லாவில் உட்கார வைத்து விடுவார்.  

வருகிற பணத்தை எண்ணி வாங்குவது மீதிச் சில்லறை கொடுப்பது என்று என்னுடைய பல விளையாட்டு நாட்களை நான் இழந்து போனதற்கு அப்பா தான் காரணம் என்று நான் உறுதியாக நம்பினேன்.  பலமுறை கிரிக்கெட் பந்தயங்கள் நடக்கும் போது நான் கடையில் அமர்ந்திருப்பது சிறையில் அடைக்கப்பட்ட மனநிலையைத் தந்திருக்கிறது. 

ஆகவே நான் அவரைக் கடுமையாக வெறுக்கத் துவங்கி இருந்தேன், அவருடைய முகத்தையும், அவருடைய நடவடிக்கைகளையும் என்னையும் அறியாமல் நான் வெறுப்பது எங்கிருந்து தொடங்கியது என்று என்னால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. 

அவரது கடையில் வேலை செய்வதற்கு இரண்டு பேர் இருந்தாலும் கூட அவரே பல நேரங்களில் மூட்டைகளை லாரியில் இருந்து இறக்குவார். அந்தக் காட்சியைக் காண்பதற்கு எனக்கு மிகவும் எரிச்சலாகவும், அருவருப்பாகவும் இருக்கும். 

அப்பாவின் மீது நான் வெறுப்புக் கொள்வதற்கு இன்னொரு மிக முக்கியமான காரணமும் இருந்தது, அது அவருடைய உடைகள் பற்றியது.

அப்பா எப்போதும் அழுக்கான முரட்டுத் துணிகளையே ஆடையாக அணிந்திருப்பார். பள்ளியில் பணம் கட்டுவதற்கும்,  கல்லூரியில் கையெழுத்துப் போடுவதற்கும் கூட அவர் அதே அழுக்கு உடைகளோடு தான் வருவார்.  

சில நேரங்களில் அரக்கு நிறத்தில் மாறிப் போயிருக்கும் வெள்ளை வேட்டியில் அவர் என் கூட வருவது வெட்கமானதாகவும், சினம் வரவழைப்பதாகவும் இருந்திருக்கிறது. 

கல்லூரி காலத்தில் ஒருமுறை அவரோடு அப்படி நடந்து சென்று கொண்டிருந்தபோது கூடப் படிக்கும் பெண் தோழிகள் சிலர் கூட்டமாக எதிர்ப்பட்டார்கள்.  அவர்களின் கண்களில் படாமல் ஒளிந்து நடந்து செல்ல வேண்டியிருந்தது.  

இருப்பினும் அவர்களில் ஒருத்தி என்னைக் கவனித்து விட்டு,  "என்ன கதிரவா? அப்பாவோட வாக்கிங்கா?" என்று நக்கலடித்தாள். அவமானமாக இருந்தது. 

அம்மாவிடம் வந்து,  "ஏம்மா, அப்பா யாரையும் புரிஞ்சுக்கவே மாட்டேன்கிறாறு? ஏண்டா இப்படி ஒரு ஆளுக்கு மகனாப் பொறந்தோம்னு இருக்கும்மா'' என்றதும், அம்மா ஒன்றும் சொல்லவில்லை, 

அப்பாவை யாரும் குறை சொல்வது அம்மாவுக்குப் பிடிக்காது, அது மகனாக இருந்தாலும்.... என்பதை அம்மாவின் பார்வையில் உணர்ந்தவனாக நகர்ந்தேன். 

அம்மா, அப்பாவைப் பற்றி எந்தக் குறையும் எப்போதும் சொன்னதில்லை, அவர் குடிப்பதைப் பற்றி மட்டும் அவர் வருத்தப்படுவாரே தவிர, அவரைப் பற்றிய எந்த ஒரு வெறுப்பான மனநிலையையும் வெளிப்படுத்தியதாக எனக்கு நினைவில்லை.

மாலையில் அலுவலகத்தில் இருந்து வீடு திரும்பியபோது அப்பா அறைக்குள் படுத்திருந்தார்.  குழலி அப்பாவுக்கு அருகில் அமர்ந்து ஏதோ கதை கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.  

பொதுவாக காலையில் வந்தால் மாலையில் கிளம்பி விடுவது தான் அப்பாவின் வழக்கம். நாங்கள் இருக்கும் நகரத்தில் இருந்து முப்பது கிலோ மீட்டர் தொலைவில் தான் ஊர். நினைத்தால் வந்து விடுவது அப்பா, அம்மாவுக்கும் எங்களுக்கும் பழக்கமான ஒன்றுதான். 

இன்று வழக்கத்துக்கு மாறாக அவர் இங்கேயே இருந்தது ஒரு பக்கம் எரிச்சலாக இருந்தது.  "இந்த மனுஷன் என்ன... இன்னும் கெளம்பாம இருக்காரு" என்று பல்லைக் கடித்தவாறே முருகனைத் தேட ஆரம்பித்தேன். 

"தாமர, அவன எங்கே காணம்? சாய்ங்கால நேரத்துல அவன வெளில விடாதன்னு சொல்லி இருக்கேன்ல" என்று அப்பாவின் மீதுள்ள எரிச்சலை மனைவியிடம் காட்டினேன். 

"அவன் மெடிக்களுக்குப் போயிருக்காங்க, மாமாவுக்கு வயித்து வலின்னு நான்தான் மாத்திரை வாங்க அனுப்பி இருக்கேன்" என்றாள் தாமரை. 

"ஆமா, காலைலே குடிக்கச் சொல்லு வயித்த வலி வராது.  நம்மள வேற எதுக்கு தொந்தரவு பண்றாருன்னு தெரியல" என்று நான் முனகியது அனேகமாக தாமரையில் காதில் விழுந்திருக்கும் என்பது அவள் கையில் இருந்த பாத்திரத்தை அழுத்தமாகக் கீழே வைத்த  விதத்தில் இருந்து தெரிந்தது.

தொலைக்காட்சியில் கழிந்த அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் நான் அப்பாவை மறந்திருந்தேன், திரும்பி அறைக்குள் பார்த்தபோது அப்பா, வலியால் அவதிப்படுவது மாதிரித் தெரிந்தது எனக்கு.  

அதிகம் வெளியில் காட்டிக் கொள்ளவில்லை என்றால் கூட அவர் மெல்ல முனகுவது மாதிரித் தெரியவும், உள்ளே சென்று "ரொம்ப வலியா இருந்தா ஆஸ்பிட்டலுக்குப் போயிட்டு வரலாம் வாங்கப்பா" என்றேன். 

அவரும் எழுந்து சட்டையை மாட்டிக் கொள்ளத் துவங்கினார், வேறெதுவும் சொல்லாமல் அவர் அப்படிக் கிளம்பியது அவருக்கு வலி மிகுதியாக இருக்கிறது என்பதை எனக்கு உணர்த்தியது. 

வண்டியைக் கிளப்பினேன்.  அருகில் இருக்கும் மருத்துவமனைக்குச் சென்று காத்திருந்து மருத்துவரைச் சந்தித்தபோது இரவு ஒன்பதுக்கும் மேலாகி விட்டிருந்தது. சில சோதனைகளைச் செய்து விட்டு என்னை மீண்டும் உள்ளே அழைத்தார் மருத்துவர். 

மிக இளவயது மருத்துவராக இருந்ததால் நெருக்கமாகப் பேசினார், "ஏதோ யூரினல் அலர்ஜி மாதிரித் தான் சார் தெரியுது. ஒரு கிட்னிதானே... இதுமாதிரிப் பிரச்சனைகள் அடிக்கடி வரும். எதுக்கும் இன்னைக்கு இரவு இங்கேயே இருந்து பார்த்துக் கொண்டால் நல்லது" என்றார் மருத்துவர். 

"சரி சார், அப்படியே செய்யலாம்" என்று சொல்லி விட்டு அப்பாவை செவிலிப் பெண் காட்டிய படுக்கை அறைக்குள் படுக்க வைத்து விட்டு தாமரைக்கு அழைத்தேன். 

மருத்துவர் ஒரு கிட்னி என்று சொன்னது கொஞ்சம் குழப்பமாக இருந்தது எனக்கு. அடுத்த பத்து நிமிடத்தில் மருத்துவமனை வாசலில் தாமரை நின்று கொண்டிருந்தாள். 

பொதுவாகவே மருத்துவமனை செல்வது தாமரைக்குப் பிடிக்காது. அதிலும் உறவினர்கள் அல்லது நண்பர்கள் மருத்துவமனையில் இருந்தால் அவள் வருவதே இல்லை. 

மருத்துவமனைகளில் நிலவும் ஒருவிதமான கலவையான மருந்துகளின் மணம் தனக்கு வயிற்றுக் குமட்டலைத் தரும் என்றும், அடுத்த இரண்டு மூன்று நாட்களுக்கு உணவு சாப்பிட முடியாது என்றும் அடிக்கடி அவள் என்னிடம் சொல்லிக் கொண்டிருப்பாள், 

ஆனால் அப்பாவுக்கு உடல் நலம் சரியில்லை என்றவுடன் அவள் ஓடி வந்தது போலிருந்தது எனக்கு.  இந்த குடிகார மனுஷன் மேலே மட்டும் அப்படி என்ன கரிசனையோ என்று மனதுக்குள் திட்டியபடி நான் அவளை உள்ளே அழைத்துச் செல்ல.... அப்பா இப்போது படுக்கையில் அமர்ந்திருந்தார். 

"மாமா, டாக்டர் என்ன சொன்னாரு?" என்று அப்பாவின் அருகில் சென்று அமர்ந்து கொண்டு அனேகமாக வீட்டில் இடைநிறுத்தப்பட்டிருந்த உரையாடலை இருவரும் துவக்கியது போலிருந்தது எனக்கு.

பத்து மணிக்குத் தம்பி, அம்மாவைக் கூட்டிக் கொண்டு மருத்துவமனைக்கு வந்து விட்டான். அநேகமாகத் தாமரை தான் அம்மாவுக்குச் சொல்லி இருப்பாள். அம்மா நேராக அப்பாவிடம் சென்று அவரது படுக்கையில் அமர்ந்து கொண்டாள். 

''ஏங்க, காலைல ரொம்பக் குடிச்சீங்களா? ஏன் வயித்த வலிக்குது? மத்தியானம் என்னம்மா சாப்டாரு? ஏண்டா டாக்டர் என்ன சொன்னார்? ஊசி போட்டாங்களா? மாத்திரை எழுதிக் கொடுத்தாங்களா?'' என்று ஒரு சி.பி.ஐ அதிகாரி அளவுக்குக் கேள்வி கேட்ட அம்மாவை முறைத்தேன் நான். 

"போடா, தாமரையையும் கூட்டிட்டுப் போய் படுங்க, காலைல வரலாம்" என்று அம்மா சொல்லத் துவங்கியதும் அதற்காகவே காத்திருந்தவன் போல தாமரையைப் பார்த்தேன். அவளும் கிளம்புவதற்குத் தயாரானாள். 

முருகன் மருத்துவமனையில் வைத்திருந்த மீன் தொட்டியின் அருகே நின்று கொண்டு மீன்களை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.  வாடா கிளம்பலாம் என்று நான் அவனை வீட்டுக்குக் கூப்பிடவும், 

"அப்பா, இதுல இருக்குற Black Tiger" தாம்பா நான் கேட்டுக் கிட்டே இருக்கேன். எப்பப்பா வாங்கித் தருவீங்க? தாத்தா கூட்டிட்டுப் போய் வங்கித் தாரேன்னு சொன்னாருப்பா. அவரு எப்போ வீட்டுக்கு வருவாரு?" என்றான். 

நள்ளிரவில் ஒருமுறை அலைபேசியில் அம்மாவோடு உரையாடிக் கொண்டிருந்தாள் தாமரை. பேசி முடித்ததும் "என்ன எப்படி இருக்காராம்" என்றேன் நான். 

இப்போ வலி எதுவும் இல்லையாம், மாமா நல்லாத் தூங்கிக்கிட்டு இருக்காராம்" என்று சொல்லி விட்டு ஒரு பெருமூச்சு விட்டுப் படுத்துக் கொண்டாள் தாமரை.,

காலையில் கொஞ்சம் விரைவாகவே எழுந்து மருத்துவமனைக்குச் சென்றேன் நான். அதிக நடமாட்டம் இல்லாத அதிகாலைத் தெருவுக்குள் சூரியக் கதிர்கள் மட்டும் சுதந்திரமாய் படிந்திருந்தன. இளநீரை மிதிவண்டியில் கட்டி வீடிருக்கும் தெருவுக்குள் வருகிற அழுக்கு உடையணிந்த முதியவர் சாலையின் சந்திப்பில் நின்று இளநீரைக் கட்டிக் கொண்டிருந்தார். 

மருத்துவமனைக்குள் நுழைந்து அப்பா அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த அறைக்கு முன்னால் சென்ற போது.... அப்பாவின் குரல் காதில் விழுந்தது. 

"இல்ல, மாரி, அவன் கிட்ட கடைசி வரைக்கும் அதச் சொல்லவே கூடாது, ஏன்னா, அது ஒரு பெரிய கொறையாவே போயிரும், தேவை இல்லாம அவனுக்குப் பயம் வரும், இதுவரைக்கும் அவனுக்கு கிட்னி பிரச்சனை எதுவும் வரவே இல்லை, ஒருவேளை அவனுக்கு இந்த ஆபரேஷன் பண்ணின விஷயம் இப்போத் தெரிஞ்சாக் கூட மனசளவுல எம்புள்ள உடைஞ்சு போயிருவான். நமக்கு ஏதோ கொறை இருக்குன்னு அவனுக்குத் மனசுல படக் கூடாதுன்னு தானே இந்த விஷயத்த நாம இவ்வளவு காலமா மறச்சோம்,. இப்போ திடுதிப்புன்னு அவன்கிட்டச் சொல்லப் போறேன்னு சொல்றியே...?!".

"இல்லங்க, உங்க மேலே அவனுக்கு வரவரப் பாசமே இல்லாமப் போகுது, நீங்க அந்தப் பய மேல எம்புட்டுப் பாசம் வச்சிருக்கீங்கன்னு இப்பவாவது அந்தப் பயலுக்குத் தெரியட்டும், ஒத்தக் கிட்னிய அந்தப் பயலுக்குக் குடுத்திட்டு நீங்க பட்ட பாடு எனக்குத் தானங்க தெரியும், அந்த வலி வேதனைலையும், நகண்டு நகண்டு போய் டாக்டர் கிட்ட நின்னு எம்புள்ளைக்கு ஒன்னும் ஆகாதுல்ல சார்னு நீங்க அழுத கண்ணீர் இந்தப் பயலுக்கு என்னங்க தெரியும், இந்தப் பய வளந்து செழிச்சது எல்லாம் நீங்க போட்ட பிச்ச தானங்க, நீங்க சொல்லக் கூடாதுன்னு சொன்ன சத்தியத்துக்குக் கட்டுப்பட்டு இவ்வளவு காலம் நான் பொறுமையா இருந்தது போதும்" என்று அம்மா விசும்பத் துவங்கி இருந்தாள்.

இந்த உரையாடலின் மையப் புள்ளியை நான் உணர்ந்து கொண்டபோது மருத்துவர் சொன்ன ஒற்றைக் கிட்னி குழப்பம் என்னிடம் இல்லை, எனக்குள் அப்பாவைக் குறித்த இனம் புரியாத உணர்வுகள் சுற்றி அலையத் துவங்கி இருந்தன. 

எனக்கு பள்ளிக் காலம் வரையில் நடந்த தொடர் சோதனைகளும், மருந்து மாத்திரைகளும் நினைவுக்கு வந்து போயின.  என்னைச் சுற்றி அந்த அதிகாலையில் இருள் சூழத் தொடங்கி இருந்தது... எனக்குக் கீழே இருந்த மருத்துவமனைக் கட்டிடம் இன்னும் சிறிது நேரத்தில் இடிந்து விழும் போலிருந்தது.... 

எனக்கு அழ வேண்டும் போலிருந்தது, சத்தம் போட்டு அழுது விடுவேனோ என்று நான் அஞ்சினேன். மெல்ல அங்கிருந்து நகர்ந்து வெளியில் வந்தேன். விரைவாக வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு வீட்டுக்குப் போனபோது தாமரை பிள்ளைகளை பள்ளிக்குத் தயார் செய்து கொண்டிருந்தாள். 

தாமரை என் முகத்தைப் பார்த்தாள்.  ''என்னங்க மாமா எப்டி இருக்காங்க? டாக்டர் எதுவும் பயப்படுற மாதிரி இல்லைன்னு சொன்னாராம், இன்னைக்கு மத்தியானம் வீட்டுக்குக் கூட்டிப் போகலாம்னு அத்தை சொன்னாங்க" என்றாள். 

நான் அமைதியாகவே இருந்தேன். பிறகு முருகனைப் பார்த்து,   "முருகா இன்னைக்கு லீவு போட்ரலாம், தாத்தா கூட ஆஸ்பத்திரில இருந்துட்டு அப்புறமா நீ போய் அவர் கூட Black Tiger வாங்கிட்டு வா" என்றதும் என்னை முருகன் விநோதமாகப் பார்த்தான்.

நாங்கள் மீண்டும் மருத்துவமனைக்குள் நுழைந்து அப்பாவிடம் சென்ற போது சுவற்றில் யாரையோ..., ''வாழும் கடவுள் '' என்று எழுதிப் போட்டிருந்தார்கள்!  எனக்கு அவர் கீழே நின்று கொண்டிருந்தது மாதிரித் தெரிந்தது, 

"குடிக்கிறத விட்டிருங்க பெரியவரே" என்று அந்த இளம் மருத்துவர் அப்பாவுக்கு அறிவுரை சொல்லி விட்டு எங்களைப் பணம் கட்டுவதற்காகக் கீழ்த் தளத்திற்கு போகச் சொன்னார்.  

அப்பா, படுக்கையில் இருந்து எழுந்து நின்றார். கீழே வைக்கப்பட்டிருந்த மருந்துக் குப்பி ஒன்று அவர் காலில் தட்டவும் கொஞ்சம் தடுமாறினார் அப்பா.  எனது கைகளால் அப்பாவை அணைத்துப் பிடித்துக் கொண்டேன் நான். 

"மெதுவாப்பா" என்று சொல்லி விட்டுக் கீழே குனிந்தேன்.  அப்பா எனது கண்களில் இருந்து வழிந்து கொண்டிருந்த கண்ணீரைப் பார்த்து விட்டார்.  

"ஏண்டா ஐயா, அதான் ஒன்னும் இல்லைன்னு டாக்டர் சொன்னாரே" என்று சொல்லி விட்டு "இவன் என்ன சின்னப் புள்ள மாதிரி அழுதுகிட்டு…….., சொல்லு மாரி" என்றார்.

எதற்காகவோ ''அப்பா....'' என்று கத்தினான் முருகன்.  அந்தச் சொல் உலகில் உச்சரிக்கப்படும் மிக உன்னதமான சொற்களைப் போல என் காதுகளில் ஒலிக்கத் துவங்கியது.  

அழுக்கு வேட்டியாலும், காய்கறிக் கூடைகளாலும் இத்தனை காலம் மறைக்கப்பட்டிருந்த எனக்கே எனக்கான அப்பாவை நான் கண்டு பிடித்துக் கொண்டேன்! அவரது காய்த்துப் போயிருந்த கைகளை நான் கொஞ்சம் இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டிருந்தேன். 

அப்பாவின் உடலில் மிக இன்றியமையாத பணியாற்றும் ஒரு பகுதி எனக்குள் பொருத்தப்பட்டிருப்பதை என் வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய வரமாக அந்தக் கணங்களில் நான் நம்பத் துவங்கினேன். 

தெரிந்து கொள்ள முடியாத பல தியாக வரலாறுகளைச் சுமந்து கொண்டு நம் கண் முன்னே நடமாடித் திரியும் கடவுளர்களை விடுத்து நாம் தான் பல நேரங்களில் கோவில்களுக்குள்ளே போய்க் கடவுளரைத் தேடித் திரிகிறோமோ... என்று தோன்றியது. 

''எனக்கான உலகம் அப்பாவினால் எனக்கு வழங்கப்பட்ட ஒற்றைக் சிறுநீரகத்தின் அச்சில் தான் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறது'' என்பதை நான் அறிவதற்குள் வீடு வந்து விட்டிருந்தது.

வாசித்ததில்; சுவாசித்தது... 

கண்களை குளமாக்கியது...

நாளை நமக்கு

கற்பனை கதை தான் படிங்க.. சுவாரஸ்யமா இருக்கும்.

ஒரு பண்ணயார் வீட்டில் ஒரு எலி வசித்து வந்தது...

ஒரு நாள் தனது இரவு நேர இரை தேடப் புறப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது.

எலி வலையை விட்டு தலையை உயர்த்திப் பார்த்தது.

வீட்டின் எஜமானனும்,

எஜமானியும்,

ஒரு பார்சலைப் பிரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

ஏதோ நாம் சாப்பிடக்கூடிய ஒரு பொருள் தான் உள்ளே இருக்கும் என்று ஆவலோடு பார்த்தது எலி.

அவர்கள் வெளியே எடுத்தது ஒரு எலிப்பொறி.

அதைப் பார்த்ததும் அந்த எலிக்கு மூச்சே நின்று விடும் போல இருந்தது...

உடனே ஒரே ஓட்டமாக வீட்டில் இருந்த கோழியிடம் போய் சொன்னது...

"பண்ணையார் ஒரு எலிப்பொறி வாங்கி வந்துள்ளார்.

அதை பார்க்க எனக்கு பயமாக இருக்கிறது என்றது.."

இதைக் கேட்ட கோழி விட்டேற்றியாகச் சொன்னது..

""

உடனே அது ..

பக்கத்தில் இருந்த வான்கோழியிடம் சென்று..

அதே விஷயத்தைப் போய்ச் சொல்லியது.

வான்கோழியும் அதே பதிலைச் சொல்லியதோடு,

"நான் எலிப் பொறியயெல்லாம் பார்த்து பயப்பட மாட்டேன்..." என்றது.

மனம் நொந்த எலி... அடுத்தாக...

பக்கத்தில் இருந்த ஆட்டிடம் போய் அதே விஷயத்தைச் சொல்லியது...

ஆடும் அதே பதிலைச் சொல்லியது.

அத்தோடு நின்றிருந்தாலும் பரவாயில்லை...

"எலிப்பொறியை பார்த்து,

என்னையும் பயப்படச் சொல்கிறாயா?"

என்று நக்கலும் அடித்தது.

அன்று இரவு...

எலிப்பொறியில் ஒரு பொரித்த மீன் துண்டை வைத்து விட்டு... பண்ணையாரும்,

அவர் மனைவியும், தூங்கப் போயினர்...

ஒரு அரை மணி நேரத்தில், "டமால் " என்றொரு சத்தம்.

எலிதான் மாட்டிக் கொண்டு விட்டது என்று என்னிய பண்ணையார் மனைவி ஓடிவந்து..

எலிப்பொறியைத் கையில் தூக்கினாள்.

ஆனால்...

எலிக்கு பதிலாக பாதி மாட்டியிருந்த பாம்பு ஒன்று எஜமானியம்மாளைக் கடித்து விட்டது.

எஜமானியம்மாளை உடனே ஆஸ்பத்திரிக்கு எடுத்துக் கொண்டு ஓடினார்கள்.

விஷத்தை முறிக்க இன்ஜெக்சன் போட்ட பின்னும்.. பண்ணையார் மனைவிக்கு ஜுரம் இறங்கவேயில்லை.

அருகில் இருந்த ஒரு மூதாட்டி... "பாம்புக் கடிக்குப் பின்னால் வரும் காய்ச்சலுக்கு..சிக்கன் சூப் வைத்துக் கொடுத்தால் நல்லது.." என்று யோசனை சொன்னாள்.

கோழிக்கு வந்தது வினை.

கோழி அடித்து சூப் வைக்கப்பட்டது.

கோழி உயிரை விட்டது.

அப்போதும் பண்ணையார் மனைவியின் ஜுரம் தணியவில்லை. 

உறவினர்கள் சிலர் நலன் விசாரிக்க வந்தார்கள்...

அவர்களுக்குச் சமைத்துப்போட வான்கோழியை அடித்தார்கள்...

வான்கோழியும் உயிரை விட்டது.

சில நாட்களில் பண்ணையாரம்மாவின் உடல் நலம் தேறியது.

பண்ணையார் தன் மனைவி பிழைத்ததைக் கொண்டாட 

ஊருக்கே விருந்து வைத்தார்.

இந்த முறை ஆட்டின் முறை..... விருந்தாக ஆடும் உயிரை விட்டது..

நடந்த அத்தனை நிகழ்வுகளையும் எலி வருத்ததோடு கவனித்துக் கொண்டிருந்தது.

பண்ணையார் மனைவியின் பாம்புக்கடிக்குக் காரணமான எலிப் பொறியைத் தூக்கிப் பரணில் போட்டு விட்டார்.

"எலி தப்பித்து விட்டது. அப்பாடா..."

நீதி :- அருகில் இருப்பவர்கள் தனக்கொரு பிரச்சினை என்று வந்தால் 

"என்ன..? என்றாவது கேளுங்கள்.

ஏனென்றால் யாருக்கு என்ன பிரச்சினை எப்போது வரும் என்று யாருக்கும் தெரியாது.

அடுத்தது அந்தப் பிரச்சினை நமக்கும் வரலாம்.

அடுத்த முறை... நம்முடையதாகவும் இருக்கலாம்..

..😁😁🙏🏿👇